tag:blogger.com,1999:blog-50921358200652540122011-11-01T17:02:04.494+01:00'Free Your Mind (and the rest will follow)' zong En Vogue ooit. En dat is precies wat ik van plan ben. <a href="http://img339.imageshack.us/img339/7637/dscf1436kb5im5.jpg"><img src="http://img339.imageshack.us/img339/7637/dscf1436kb5im5.jpg" border="0"></a>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.comBlogger501100tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-12637849096658399282011-08-16T23:50:00.001+02:002011-08-17T10:28:50.224+02:00Wat begon als een goedkope(re) manier om mijn achterstallige voorraad digitale foto’s in albums te laten afdrukken, eindigde als een persoonlijke fotoalbumtest. <br /> <br />Via <a href="http://www.groupon.nl">Groupon </a> heb ik vouchers aangeschaft voor het laten afdrukken van foto’s in een fotoalbum (Snapfish, TicTacPhoto en Binqy). Aangezien hier aanzienlijke kortingen op zaten, kon ik die kans niet aan me voorbij laten gaan. Bovendien heb ik nog een jaar of 6 achterstallig afdruk- en inplakwerk liggen. Dit was dus de perfecte stok achter de deur voor mij om eindelijk eens aan de slag te gaan met mijn vakantiefoto’s en aangezien ik wist dat foto’s laten afdrukken en deze zelf in een album plakken toch never nooit niet zou gaan gebeuren, was this the right thing to do. <br /> <br />Onderstaand zal ik mijn bevindingen met een aantal bedrijven beschrijven. Ik let o.a. op de afwerking, levertijd en software. En ik zeg er nadrukkelijk bij dat dit <em>MIJN</em> bevindingen zijn en dus zeer persoonlijk. Een ander zal er misschien andere ervaringen op nahouden. Sommige bedrijven zullen me mijn kritische punten misschien niet in dank afnemen, maar so be it. Prove me wrong, zou ik tegen hen willen zeggen. <br /> <br />Ik heb overigens de kortingen via aanbiedingen en/of vouchers niet vermeld. Ik ga dus uit van de standaardprijzen die gehanteerd worden bij de diverse bedrijven. Bovendien heb ik verschillende type albums getest, dus niet ieder bedrijf is met elkaar te vergelijken, aangezien niet overal hetzelfde type album verkrijgbaar is. <br /> <br /> <br /><a href="http://www.tictacphoto.nl">TicTacPhoto</a> <br /> <br /><strong>Type album</strong>: <br />Classic Album Small (16,5x23 cm) met linnen cover <br /> <br /><strong>Prijzen</strong>: <br />30 pagina’s voor € 24,95 (excl. € 4,43 verzendkosten) <br />40 pagina’s voor € 28,50 (excl. € 4,65 verzendkosten) <br />80 pagina’s voor € 42,50 (excl. € 5,74 verzendkosten) <br /> <br /><strong>Verwerkings-/verzendtijd</strong>: <br />Verwerkingstijd: 4 dagen <br />Verzendtijd: 7 dagen <br /> <br /><strong>Manier van album maken</strong>: <br />Software <br /> <br /><strong>Gebruiksgemak</strong>: <br />Je kunt zelf meteen kiezen voor layout met of zonder tekst, zodat je niet op iedere pagina het tekstvak hoeft te verwijderen indien je geen teksten wilt. Er zijn 17 standaard layouts, die redelijk rechttoe rechtaan zijn (saai). <br /> <br />Het papier wat gebruikt wordt, is dik, wat erg fijn in de hand aanvoelt. De afdrukkwaliteit is goed. Het album is gelijmd. Door de dikte van de bladen lieten een aantal bladen al na 1 keer het album doorbladeren los. Dit was geen uitzondering want ik heb 2 albums laten maken (een van 40 pagina’s en een van 80 pagina’s) en bij beide albums laten er bladzijden los. De linnen cover is een dikke zachte cover, die enigszins mee veert, wat zeer prettig aanvoelt. <br /> <br /><strong>Algemene beoordeling</strong>: 5. Dit komt doordat de bladzijden loslaten. <br /> <br /> <br /><a href="http://foto.hema.nl">Hema</a> <br /> <br /><strong>Type album</strong>: <br />Fotoalbum Medium liggend harde omslag (15x20 cm) met linnen cover <br /> <br /><strong>Prijzen</strong>: <br />24 pagina’s voor € 16,95 <br />50 pagina’s voor € 27,35 <br />Ontwikkelkosten: € 1,25 <br />Geen verzendkosten bij afhalen bij Hema filiaal <br /> <br /><strong>Verwerkings-/verzendtijd</strong>: <br />Verwerkingstijd: 5 dagen <br />Verzendtijd: 2 dagen <br /> <br /><strong>Manier van album maken</strong>: <br />Software <br /> <br /><strong>Gebruiksgemak</strong>: <br />Je hebt zelf de keuze of je het album zelf met foto’s vult of dat het programma dit voor je doet. De layout is redelijk basic, maar wel zelf handmatig aan te passen per foto. De layouts zijn niet onderverdeeld in met of zonder tekstvak, waardoor je ieder tekstvak handmatig moet verwijderen indien je deze niet wilt. <br /> <br />De linnen cover is tamelijk hard, maar mooi van kwaliteit. De bladzijden zijn goed gelijmd, waardoor ze goed vast blijven zitten. De foto’s zijn van goede kwaliteit. <br /> <br /><strong>Algemene beoordeling</strong>: 7. De prijs/kwaliteit verhouding is goed. <br /> <br /> <br /><a href="http://www.snapfish.nl">Snapfish</a> <br /> <br /><strong>Type album</strong>: <br />Klassiek harde kaft (20x30 cm) met fotocover <br /> <br /><strong>Prijzen</strong>: <br />26 pagina’s voor €27,95 <br />8 pagina’s extra voor meerprijs van € 5,00 <br />Verzendkosten: € 4,95 <br /> <br /><strong>Verwerkings-/verzendtijd</strong>: <br />Verwerkingstijd: 3-5 dagen (in mijn geval waren dit er maar 2) <br />Verzendtijd: 1-5 dagen (in mijn geval waren dit er maar 2) <br /> <br /><strong>Manier van album maken</strong>: <br />Online <br /> <br /><strong>Gebruiksgemak</strong>: <br />Veel keuze uit layouts, bovendien past het programma het zelf aan indien je toch meer foto’s op een pagina wenst dan je eerst hebt aangegeven. Hij vult de pagina daar mooi mee op. Er zijn veel verschillende achtergronden mogelijk. Naar mijn mening een absolute topper qua programma. <br /> <br />De kwaliteit van het album, de cover en de foto’s is goed. Het album is goed gelijmd. <br /> <br /><strong>Algemene beoordeling</strong>: 8,5. Kwaliteit is goed en ook het gebruiksgemak van het programma zorgt voor deze hoge beoordeling. <br /> <br /> <br /><a href="http://www.kruidvat.nl/fotoservice">Kruidvat</a> <br /> <br /><strong>Type album</strong>: <br />Medium fotoboek hardcover (21x21 cm) met fotocover <br /> <br /><strong>Prijzen</strong>: <br />26 pagina’s voor € 24,95 <br />8 pagina’s extra voor meerprijs van € 5,00 <br />Verzendkosten: gratis afhalen bij Kruidvat filiaal <br />Verwerkingskosten: € 0,99 <br /> <br /><strong>Verwerkings-/verzendtijd</strong>: <br />Verwerkingstijd: 3 werkdagen <br />Verzendtijd: 2 werkdagen <br /> <br /><strong>Manier van album maken</strong>: <br />Software <br /> <br /><strong>Gebruiksgemak</strong>: <br />Het gebruiksgemak vond ik slecht. De pagina’s worden automatisch gevuld. Dit kun je ongedaan maken, maar dit vergt enige tijd. Ook hier worden tekstvakken er zelf bijgezet, waarbij je ze handmatig moet verwijderen indien je deze niet wenst. <br /> <br />Het album is gelijmd, van goede kwaliteit. Ook de cover en foto’s zijn van goede kwaliteit. <br /> <br /><strong>Algemene beoordeling</strong>: 6,5. Dit komt voornamelijk door het slechte gebruiksgemak van de software. <br /> <br /> <br /><a href="http://www.binqy.com">Binqy</a> <br /> <br /><strong>Type album</strong>: <br />S hardcover (14x10 cm) met linnen cover <br />M hardcover liggend (21x14 cm) met fotocover <br /> <br /><strong>Prijzen</strong>: <br />Type S: 24 pagina’s voor €9,95 (€ 0,15 meerprijs per extra pagina) <br />Type M: 24 pagina’s voor € 24,95 (€ 0,40 meerprijs per extra pagina) <br />Verzendkosten: € 3,95 <br /> <br /><strong>Verwerkings-/verzendtijd</strong>: <br />Verwerkingstijd: varieerde tussen de 7 en 10 dagen <br />Verzendtijd: 6 dagen <br /> <br /><strong>Manier van album maken</strong>: <br />Software <br /> <br /><strong>Gebruiksgemak</strong>: <br />Beperkte keuze uit layouts. Het album is gelijmd. Kwaliteit van de foto’s en de cover is goed. Nadeel is dat de fotocover alleen over de gehele cover kan worden afgedrukt en niet enkel aan de voorkant. <br /> <br /><strong>Algemene beoordeling</strong>: 6. Dit komt door de lang levertijd en de beperkte layout mogelijkheden. <br /> <br /> <br /><a href="http://www.albelli.nl">Albelli</a> <br /> <br /><strong>Type album</strong>: <br />Fotoboek liggend S (13x10 cm) met linnen cover <br /> <br /><strong>Prijzen</strong>: <br />24 pagina’s voor € 7,95 <br />Per extra pagina een meerprijs van € 0,10 <br />Verzendkosten: € 2,95 <br /> <br /><strong>Verwerkings-/verzendtijd</strong>: <br />Verwerkingstijd: 4 dagen <br />Verzendtijd: 2 dagen <br /> <br /><strong>Manier van album maken</strong>: <br />Software <br /> <br /><strong>Gebruiksgemak</strong>: <br />Je hebt zelf de keuze of je het album zelf met foto’s vult of dat het programma dit voor je doet. De layout is redelijk basic, maar wel zelf handmatig aan te passen per foto. De layouts zijn niet onderverdeeld in met of zonder tekstvak, waardoor je ieder tekstvak handmatig moet verwijderen indien je deze niet wilt. <br /> <br />Het album is gelijmd. Zowel het album zelf, als de foto’s zijn van goede kwaliteit. <br /> <br /><strong>Algemene beoordeling</strong>: 7. De prijs/kwaliteit verhouding is goed. <br /> <br /> <br /> <br /> <br />De software van Albelli en Hema is overigens identiek. <br /> <br />Nog te laten afdrukken / te ontvangen: <br /><a href="http://www.photobox.nl">Photobox</a> (nog te ontvangen) <br /><a href="http://www.henzoyourphotos.com">Henzo</a> (nog te bestellen) <br /> <br />Ik sta overigens open voor aanbevelingen voor andere bedrijven die fotoalbums aanbieden. <br /> <br /><strong>Update</strong>: <br />Ik hoorde vandaag dat Hema en Albelli niet alleen dezelfde software hebben, maar dat Hema het dus ook bij Albelli afdrukt. Dus enige verschil kan daar de service nog zijn. Verder gelijk. <br />Overigens drukt Kruidvat de albums af bij CeWe, waar ook AH, bol.com, MediaMarkt, Aldi en nog een groot aantal bedrijven hun fotoalbums laten maken.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-1263784909665839928?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-34619678449072643702010-07-26T11:21:00.001+02:002010-07-26T11:23:59.233+02:00Mart Smeets, wie kent hem niet. You either love him or hate him en ik val in de laatste categorie, kan ik je meedelen. Niet omdat hij mij persoonlijk iets heeft aangedaan, maar gewoon omdat ik het een misselijk mannetje vind. Kan hij natuurlijk niks aan doen, is mijn opvatting van hem als persoon. Zal ook nooit veranderen ben ik bang.<br /><br />En toch, toch kijk ik tijdens die 3 weken in het jaar dat de Tour de France door Frankrijk en omstreken trekt naar de Avondetappe. Met inderdaad die misselijkmakende Mart Smeets. Want ondanks dat ik niks van die man moet hebben, vind ik zijn tafelgasten veelal wel interessant. Al begrijp ik niet altijd waarom men bij hem aan tafel wil zitten want dat hij denigrerend tegen zijn tafelgasten kan zijn, staat voor mij als een paal boven water. Want het maakt niet uit of je al een keer of 10 de Tour de France hebt uitgereden met een geweldig resultaat, je bent en blijft altijd ondergeschikt aan de machtige Mart. <br /><br />De machtige Mart, die iedere avond ook nog eens mijn afschuw opwekt vanwege de vele nietszeggende pasteltint overhemden. Met daaronder dan ook weer zo’n saai afgezaagd wit t-shirtje. Enerzijds is dat maar goed ook, want je wilt toch niet denken aan een Mart met een overhemd half open <em>zonder</em> zo’n wit shirtje eronder? Pasteltintoverhemden die menig man misschien wel goed zouden staan, maar Mart niet. Mart is dik, te dik eigenlijk en zo’n pastelletje maakt hem er niet slanker op en zeker niet als het overhemd dan ook nog eens bestaat uit een veelvoud van pastelkleurige vlakken. Geen idee wie de styling doet bij de Avondetappe, maar dat ze de plank volledig misslaan is wel duidelijk. En gelukkig ben ik niet de enige die daar zo over denkt. Via internet (Twitter) zie ik veel berichten vol afschuw voorbij komen over de shirts van Mart. En wat is er nog erger dan een pasteloverhemdje? Een pasteloverhemdje waar je de vouwen nog in ziet zitten. Niet de vouwen van het dragen, maar de vouwen van de verpakking waar dat overhemd ooit in heeft gezeten. <br /><br />Goddank is de Avondetappe weer afgelopen voor dit jaar en kijk ik alweer vol afgrijzen uit naar het schaatsseizoen, waar Mart ook geregeld de verslaggeving van doet.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-3461967844907264370?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-81119356176300606722010-07-23T14:13:00.003+02:002010-07-23T14:16:41.337+02:00Het huishouden doen en ik liggen elkaar niet zo. Waarom? De stofzuiger en ik zijn dan inmiddels wel weer on speaking terms, maar de stoomreiniger, zeem, poetsdoek en Swiffer en ik zijn dat nog allerminst. Om nog maar niet te spreken van de strijkstapel en de wasmand. En zeg nou zelf, met temperaturen als die we de laatste weken hadden wil je toch ook niet schoonmaken? Ik bedoel, wat heeft het voor zin als ik nog natter word van het zweet, dan het huis van de zeepsop. <br /><br />Maar dat het huis nodig een flinke huishoudelijke beurt nodig heeft, is nog een understatement. Onder andere de vloeren moeten weer gezogen en gedweild worden, de strijkkamer annex logeerkamer moet uitgemest worden, de glazen douchedeur moet hoognodig ontkalkt worden want inmiddels het is melkglas geworden in plaats van helder glas en de rest van het huis moet opgeruimd worden. Ik heb nog getracht hulptroepen in te schakelen, maar zelfs poetsfanaat <a href="http://www.twitter.com/francine1980">@Francine1980</a> was er niet voor te porren. Een beetje teleurstellend, dat wel. Maar onverwacht? Nee, dat absoluut niet. Ik zou het immers ook nooit bij een ander gaan doen. Better yet, doe het bij mezelf thuis al niet graag. <br /><br />Maar hoe komt dat toch dat de ene vrouw (of man, van die discussie wil ik dan af zijn) het wel kan opbrengen om minstens 3x per week de vloer te dweilen, maar ik eens per half jaar al een crime vind? Maakt dat mij lui? Nee, dat is niet de juiste vraagstelling, want ja, ik weet het, ik kan best lui zijn. Maar heeft de desinteresse voor het huishouden nou echt met mijn luiheid te maken? Nee, dat denk ik niet. Ik vind het huishouden doen gewoon niet leuk. Punt uit. Klaar. Einde discussie. Ik k er niets aan doen, maar ik heb de schoonmaakgenen van mijn moeder nu eenmaal niet overgenomen. Die is ook niet vies van iedere week een flinke schoonmaakbeurt of twee. <br /><br />Ben ik per definitie dan een slechte moeder omdat ik mijn kind laat opgroeien in een huis wat niet glimt van de sop? Nee, dat lijkt mij niet. Toch? Ben ik per definitie een slechte echtgenote omdat ik er niet voor zorg dat het huis glimt als manlief thuis komt uit het werk? Nee, ook dat lijkt mij niet. Maar wat ben ik dan wel? Nou in elk geval een lousy housecleaner, that’s for sure<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-8111935617630060672?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-29416402240800955222010-07-23T13:47:00.002+02:002010-07-23T13:53:04.045+02:00Gisteren was het zover: <a href="http://www.veluwsebron.nl">Wellnessresort De Veluwse Bron</a> waar vriendinnetje C. en ik van een welverdiende relaxdag gingen genieten. Je kent het wel, zo'n dagje waarin je heerlijk met elkaar kunt bijkletsen over van alles en nog wat zonder dat de mannen erbij zijn. Zo'n dagje waarbij je ongegeneerd wordt aangestaard door mede bezoekers. Zo'n dagje waarbij je zelfs in de stilte sauna je waffel geen seconde dicht kunt houden. En vooral een dagje waarbij alle laatste roddels de revue passeren en je heerlijk over alles en iedereen kunt gaan klagen. Nou zo'n dagje hadden C. en ik gisteren dus. C. kwam me al vroeg halen in haar heerlijke bolide. Scheurend over de snelweg als twee Gooise dames inclusief grote zonnebril in haar zilveren Mercedes cabrio. Da’s toch wel even ander koek dan het Peugeot 206je dat ik gewend ben. Ik voel me dus meteen uitermate belangrijk als ik daar met open dak en wind in de haren langs het overige verkeer vlieg. Heerlijk keuvelend over luchtige zaken, maar ook over de serieuze dingen des levens en de obstakels die in het leven op ons pad komen en zijn gekomen. <br /><br />We genieten de gehele dag van heerlijke warmte in zowel de tuin van het centrum, als van de sauna’s, hammambehandeling, opgietrituelen en stoombaden. Vriendin C. is nog het meest lyrisch over het zwembad met onderwatergeluid. Nee, niet het geluid <em>alsof</em> je onder water bent, maar gewoon <em>echte</em> muziek die alleen onder water te horen is. Hoe gaaf is dat?<br /><br />Als we op het terras heerlijk zitten te keuvelen, hoor ik een vrouw achter ons aan de serveerster vragen of <em>die ene knappe donkere jongen nog in de keuken werkt</em>. Het meisje haalt haar wenkbrauw op en vraagt over wie ze het heeft. “<em>Nou Dion. Hij heeft donker haar, is knap en niet zo heel groot</em>”, antwoordt de vrouw weer. “<em>Zeg maar dat zijn nicht er is</em>”, waarbij haar man haar bijvalt met de mededeling dat het zijn tante is en niet zijn nicht. Vriendin C. en ik kijken elkaar lachend aan en ik draai me nog iets meer zodat ik meer van dit gesprek kan volgen. “<em>Ik ben de zus van zijn vader</em>” gaat mevrouw door. De serveerster gaat naar binnen en komt even later weer terug. “<em>Dion zei u toch? Die werkt hier niet. Weet u zijn achternaam?</em>” Waarop de vrouw een voor mij onverstaanbare achternaam brabbelt en waarop de serveerster meteen reageert “<em>Oh u bedoelt Niels. Ja, die werkt hier</em>” en ze loopt weer naar binnen. C. en ik moeten nog harder proberen ons lach in te houden want het enkele feit dat je niet weet of je zijn nicht of zijn tante bent, is al hilarisch te noemen, maar dat je ook zijn naam niet weet, is nog lachwekkender. Ik hoor de man en vrouw achter ons praten en mijn blik gaat naar de entree van het gebouw. Daar zie ik de serveerster met een man staan praten en wijst richting het echtpaar. Zij hebben het niet door, maar ik wel. Hij tuurt naar het stel en haalt zijn schouders op en loopt weer naar binnen. C. en ik moeten nu echt ons gezicht in de plooi trekken. De neef van het echtpaar komt ook niet meer naar buiten en na een minuut of 10 staat het echtpaar op en loopt weg. Nu kunnen C. en ik pas echt voluit in lachen uitbarsten …<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-2941640224080095522?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-21621215651044428102010-06-18T16:17:00.001+02:002010-06-18T16:19:41.689+02:00Soms denk je terug aan de jaren die voor je liggen. Automatisch komen dan herinneringen boven van merken die je tegenwoordig niet of nauwelijks meer ziet. <br /> <br />Zijn ze helemaal verdwenen, van naam veranderd of gewoon uit de Nederlandse markt verdwenen? <br /> <br />Wie kent ze nog, de merknamen die met de jaren veranderden? <br /> <br /><strong>Treets</strong> --> M&M's<br />Chocoladepinda's in een geel zakje<br /><strong>Raider</strong> --> Twix <br /><strong>Jif</strong> --> Cif<br /><strong>Sporthuis Centrum</strong> --> Centerparcs. <br />Dit is een van die dingen die ik nog steeds bij de oude naam benoem, tot grote ergernis van mijn omgeving (generatiekloof???) <br /><strong>Ben</strong> --> T-Mobile, waarna Ben recentelijk afzonderlijk van T-Mobile weer in het straatbeeld verscheen<br />Ook <strong>Orange</strong> werd --> T-Mobile<br /><strong>Libertel</strong> --> Vodafone<br />En om toch maar in de sfeer van mobiele telefoonaanbieders te blijven, wat is er met <strong>Dutchtone</strong> gebeurd?<br />En wat te denken van de recente uitspraakverandering van <strong>Dr Oetker </strong>in "Dr Utker". Deze vind ik overigens volledig overbodig, but hey, who am I to judge that?! <br /> <br />Dan heb je ook nog van die merken waarvan ik niet weet of die zijn overgegaan of geheel zijn verdwenen. Want wat is er gebeurd met:<br /><strong>BenBits</strong> De kauwgommetjes die individueel in een apart papiertje in het pakje verpakt zaten. Ze waren een beetje beige van kleur, niet wit zoals de meeste kauwgoms. <br /><strong>De Speelboom</strong> Ooit een grote speelgoedwinkelketen.<br /><strong>Van Gend & Loos</strong> Wie kent ze niet?<br /><strong>Rovato</strong> (elektrische apparatenwinkel) <br /><strong>Rang</strong><br /><strong>Tjolk</strong> <br /> <br />Veel supermarktketens zijn gefuseerd of over de kop gegaan of - in elk geval in onze regio - uit het straatbeeld verdwenen: <br /> <br /><strong>Vendex<br />Profimarkt<br />Jac Hermans<br />Konmar</strong><br /> <br />Weten jullie er nog een paar om mijn jeugdsentiment te verhogen??! Ik ben benieuwd.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-2162121565104442810?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-53706949147662808892010-06-18T15:06:00.000+02:002010-06-18T15:07:45.296+02:00Zomaar een huis in Den Haag Zuidwest in zomaar een straat in een krachtwijk. Zomaar een donderdagavond waarbij het tijd is om het grofvuil buiten te zetten. Zomaar een schuurtje dat ontdaan wordt van zomaar wat onnodige spullen. Houten terrastegels worden vanuit de achtertuin naar de straat gebracht. Een nieuwe lading volgt: een kunststof workmate en een kunststof voetenbankje worden erbij gezet. Dan volgt er weer een lading: nog wat houten schuttingdelen worden bij de andere spullen gezet. Het kunststof voetenbankje en de workmate zijn inmiddels verdwenen. Een man kijkt om zich heen, maar ziet niemand. Waar is het gebleven? Er is in de tussentijd geen busje gestopt waar de spullen bij zijn ingeladen. De man loopt weer terug naar de tuin om nog wat spullen te halen waaronder een metalen toiletaccessoiresrek. Bij de volgende loopsessie naar de hoek van de straat blijkt ook het metalen rek weg te zijn. De man krabt zich nog eens achter de oren en vertelt zijn vrouw van de wonderbaarlijke verdwijning van hun afval. Een buurman helpt ook nog mee wat spullen buiten te zetten, terwijl hij ook nog wat eigen grofvuil buiten zet. Maar ook deze spullen zijn snel verdwenen. De vrouw kijkt door het raam en ziet dan een deur aan de overkant open gaan. Een man komt naar buiten en haalt het zojuist daar neergelegde fietsstoeltje weg en loopt er weer mee naar binnen. Dan gaat de telefoon. De moeder van de vrouw belt om te melden dat de kunststof workmate bij de overburen in huis staat. De vrouw grinnikt en samen met de man lachen ze erom. Zomaar een donderdagavond in Den Haag Zuidwest, zomaar een straat in een krachtwijk. Zomaar een groep Poolse arbeiders die zomaar wat spullen kunnen gebruiken. En wij, wij zijn blij dat wij in elk geval van onze lading grofvuil af zijn gekomen. Zomaar wat oude spullen die zomaar een tweede leven gekregen hebben.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-5370694914766280889?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-21150681311010910802010-05-27T15:39:00.001+02:002010-05-27T15:41:00.347+02:00Het moest er eens van komen, dat weet ik ook wel, maar of dit nou het juiste moment is? Natuurlijk is dit het juiste moment want als ik het nu niet doe, doe ik het nooit. Ik hoor je denken: Get to the point Mar, waar heb je het over. Ik heb me in een idiote bui vorige week op zomaar een door de weekse avond via internet opgegeven voor een Personal Fit Programma. Met een druk op de knop heb ik me aangemeld. Van het moment dat ik op Enter drukte, was er geen weg meer terug. Dag erna zaten de formulieren al in mijn mailbox en weer een paar dagen later was de afspraak gemaakt. <br /><br />Vandaag was de dag des oordeels. Ik had mijn eerste afspraak: intake en fit test. Nou ik kan je vertellen dat het een hel was. Het begon goed. De drill instructor – al vindt hij zelf dat ik hem niet zo moet noemen want zo streng zou hij niet zijn – blijkt een spontane spierbundel te zijn. Blij dat ik hem dus wel meteen aardig vond. Stel je voor dat het iemand is die je absoluut niet mag, dan is de motivatie natuurlijk tot een minimum beperkt. Mijn fit geschiedenis werd onder de loep genomen, maar gezien het feit dat ik zo lui als een varken ben, heb ik een hele korte sportieve geschiedenis dus daar waren we snel doorheen. Toen werd ik gemeten en gewogen en believe me, that isn’t a pretty thing als je al die veel te hoge getallen op papier ziet verschijnen. Ik heb nog even getracht te smokkelen door mijn adem in te houden, maar helaas Mr. Drill Instructor trapte er niet in. Daarna naar een van de leszalen. Daar moest ik allerlei tests doorstaan. De buikspiertest liep op niks uit. Hij heeft hard zitten lachen, ik lachte mee, maar dan wel als een boer met kiespijn. Buikspieren moeten bij mij nog geboren worden. Die zijn echt nonexistent. Evenals mijn conditie trouwens. Die is er ook niet. Gelukkig waren er ook wat lichtpuntjes tijdens de test. Mijn lenigheid bleek namelijk erg goed te zijn (alsof dat ook echt nodig is voor een goede conditie en goed figuur :( ) en ik ben blijkbaar erg goed in het in balans blijven op een soort van balanceboard. Maar dat is dan ook het enige. Morgen krijg ik mijn fitleeftijd doorgestuurd en zullen alle punten uit de test beoordeeld worden met een :) of een :( . En je kunt van mij aannemen dat minstens 90% van die uitslagen op een :( staat. <br /><br />Hieruit blijkt wel dat het misschien, ondanks dat ik me kapot schaam voor mijn slechte conditie, toch verstandig is geweest om me op te geven. Ik MOET nu 3x in de week gaan sporten en mijn fitness schema door ploegen. Alle punten waarop ik slecht scoorde tijdens de fit test, worden dan getraind. Ik geloof dat ik iedere spiergroep dus wel moet gaan trainen. Ik mag het schema zelf 2x in de week in mijn eentje doorlopen en 1x in de week neemt de Drill Instructor me onder handen. In juni komt er ook een voedingsadvies voor mij persoonlijk online en moet ik ga bijhouden wat ik eet. Gisteren dus nog maar even snel langs de snackbar gegaan.<br /><br />Ik ben uiteraard morgen zeer benieuwd naar de officiële uitslagen en over 5 weken, als het programma ten einde loopt, benieuwd of ik grote vooruitgang geboekt heb. En nog belangrijker, of ik sporten eindelijk zo leuk ga vinden, dat ik gewoon na het programma blijf trainen … but I doubt it. Dan moet er wel heel veel gaan veranderen in de komende 5 weken. Ik ken mezelf en ik kan er helaas bar weinig aan veranderen, ik ben lui en niet voor sporten in de wieg gelegd. Maar wie weet, heeft Mr Drill Instructor zo’n goede invloed op me, dat ik over 5 weken wel anders piep.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-2115068131101091080?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-74636839097998980412010-05-12T16:25:00.003+02:002010-05-13T14:16:07.793+02:00Voor sommige vrouwen is het even schrikken. Geheel onverwacht ligt er een oproep van het RIVM in de bus voor het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker. Dit onderzoek dat sinds 1976 bestaat wordt door de overheid gratis aangeboden. Zo kan iedere vrouw tussen de 30 en 60 jaar die dat wil, zich laten onderzoeken. Vrouwen tussen de 30 en 60 jaar ontvangen iedere 5 jaar een uitnodiging. Elk jaar worden ongeveer 800.000 vrouwen uitgenodigd voor het bevolkingsonderzoek. Slechts circa 66% van deze vrouwen doet mee met het onderzoek. <br /> <br />Waarom doen veel vrouwen toch niet mee met het onderzoek? In mijn omgeving hoor ik veel signalen van vrouwen die zich niet willen laten onderzoeken omdat ze het 'eng' vinden. Maar wat houdt het onderzoek nou helemaal in? De huisarts of de assistente maakt het uitstrijkje dat in een laboratorium wordt beoordeeld. Binnen een week of 2 heb je dan de uitslag. Wat is hier nu 'eng' aan, vraag ik mij af. En weegt de opsporing van (een voorstadium) van baarmoederhalskanker niet op tegen die 'angst'? Ik hoor veel vrouwen tegen elkaar roepen "Ik doe niet mee hoor, ik laat me niet in mijn doos kijken", maar dat <em>in je doos laten kijken</em>, kan wel uiteindelijk je leven redden. Ik snap dus niet waarom het percentage dat het bevolkingsonderzoek daadwerkelijk doet, slechts op 66% blijft steken. <br /> <br />Uit eigen ervaring weet ik hoe belangrijk goede controle is. In 2003 heb ik mijn eerste uitnodiging gehad en heb zonder te twijfelen het uitstrijkje laten maken. Tuurlijk is het een beetje vreemd om wijdbeens bij de huisarts te gaan liggen, maar kom op zeg, die man doet niet anders. Die kijkt heus niet gek op van jouw private parts. Zo bijzonder zijn die nou ook weer niet, toch? De uitslag was goed. Alles was in orde. Anders was het in 2008. Wij gingen trouwen en ik kreeg de oproep rond die tijd. Meteen voor de trouwdatum nog maar even een afspraak gemaakt voor mijn uitstrijkje, het is immers een routineonderzoek. Tijdens onze huwelijksreis werden we opgeschrikt met het bericht dat de uitslag Pap 2 is wat zoveel meer inhoudt als: <br /> <br /><em>Bij een PAP 2 zijn er kleine celafwijkingen te zien. Na 6 maanden dient de uitstrijk herhaald te worden. Indien dezelfde celafwijkingen worden gezien, dient de patiënt te worden doorverwezen naar een gynaecoloog voor colposcopie</em>. <br /><br />Niets heel ernstigs dus, maar je schrikt toch. Maar tegelijkertijd ben je wel blij dat - mocht het toch niet goed zijn - het al vroegtijdig is opgespoord. Maar ja, dan moet je wel een half jaar wachten voor je een nieuw uitstrijkje kunt laten maken. Bij mij zat er wat minder tijd tussen omdat wij een kinderwens hadden en niet nog 6 maanden wilden wachten voor we wisten of alles echt wel oké was. Dus na 4 maanden weer een uitstrijkje laten maken. Ditmaal was de uitslag nog minder goed: Pap 3a: <br /> <br /><em>PAP 3a spreekt men in de cervix-cytologie van een geringe of matige dysplasie. Hier zijn de kernafwijkingen wat meer pre-existent. Bij een matige dysplasie dient de patiënt meteen naar de gynaecoloog doorverwezen te worden voor colposcopie.</em><br /> <br />Daar ging ik dus voor mijn colposcopie. Een ingreep die helemaal niets om het lijf had. Zie ook: <a href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Colposcopie "> colposcopie</a> Er werd een biopt genomen van wat cellen die een afwijking vertoonden en binnen 15 minuutjes stond ik weer buiten. De uitslag was een Cin 1, wat zoveel meer inhoudt als dat het geen kanker is. Opluchting alom. <br /> <br />Na de geboorte van onze dochter Eliza heb ik meteen weer een uitstrijkje laten maken. De uitslag was ditmaal Pap 3b <br /> <br /><em>PAP 3b is een ernstige dysplasie en er dient een colposcopie gemaakt te worden</em><br /> <br />Dus wederom een colposcopie gemaakt, maar ditmaal geen biopt genomen. De gynaecoloog vond dit niet nodig en verwees me naar een volgend uitstrijkje zes maanden later. <br /> <br />Die zes maanden later was 3 weken geleden. Over een week krijg ik daar de uitslag van. <br /> <br />Natuurlijk is dit alles best een beetje 'eng', maar dan heb ik het over de uitslagen en niet over de uitstrijkjes an sich. Zeker de eerste keer toen ik me nog helemaal niet verdiept had in het fenomeen Pap uitslagen. En tuurlijk ben ook ik een beetje zenuwachtig voor de uitslag. Maar ik weet wel dat ik zo ontzettend blij en dankbaar ben dat er het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker is. Ik heb liever 10x teveel een uitstrijkje laten maken dan dat ik dat niet doe en na jaren blijkt dat ik baarmoederhalskanker heb. Ik bedoel, je wilt toch liever preventief bezig zijn dan als een mak lammetje naar de slachtbank gaan als het te laat is? <br /> <br />Ik raad alle vrouwen in de bewuste leeftijdscategorie dan ook aan om in godsnaam die oproep van het RIVM niet te negeren. Hoezeer je er misschien ook tegenop ziet. Die eerste keer is misschien wat vreemd, maar nogmaals, het kan je leven daadwerkelijk redden. <br /><br />NB: voor de trouwe lezers, ik heb al eerder over dit onderwerp geblogt. Als je het wilt nalezen, kan dat <a href="http://mariannevdhoeven.blogspot.com/2008/07/babys-en-koters.html"> hier </a> en <a href="http://mariannevdhoeven.blogspot.com/2009/10/goed-bericht.html"> hier</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-7463683909799898041?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-42454161224333029522010-04-09T14:59:00.002+02:002010-05-13T14:16:29.864+02:00Lijnen, diëten, afslanken, afvallen. <br /><br />Het maakt niet uit hoe ik het beestje bij zijn naam noem, ik kan het gewoon niet. Hoe graag ik het ook wil, het zit er gewoon niet meer in. Wat let, het zat er al nooit in. Ik heb nooit die zelfdiscipline gehad om een dieet vol te houden (op de Herbalife lijnpogingen na, maar ja, toen MOEST ik wel in die mooie trouwjurk passen). Nooit de zelfdiscipline gehad om mezelf voor langere periodes achter elkaar naar de sportschool te sleuren. <br /><br />Zelfdiscipline of juist het gebrek daaraan, is het genetisch bepaald? Staat mijn kind ook zo’n leven te wachten? Ik hoop het toch niet want ik wil toch echt voor eens en voor altijd dat patroon doorbreken. <br /><br />Een blik in de spiegel zegt genoeg. Bijna negen maanden na de bevalling is die buik nog steeds stukken groter dan 9 maanden voor de bevalling. De heupen hebben meer weg van een slagschip dan van iets vrouwelijks. Ik moet gewoon die knop in mijn kop omzetten en snacks en snoep laten staan. Gewoon gezond eten en veel sporten. Met name buikspieroefeningen. Ik ben jaloers op al die vriendinnen die wel een strakke buik hebben na de zwangerschap. Of die dames die ook nog eens tig jaar ouder zijn dan ik en nog steeds strak in het velletje zitten.<br /><br />Nu de temperatuur iets begint te stijgen, de zon wat vaker doorbreekt, weet ik ook wel dat het nodig is om te gaan sporten. Of in ieder geval om iets aan dat lichamelijk verval te gaan doen. Maar hoe ga ik dat aanpakken? Zomaar van het ene op het andere moment met iets beginnen, is voor mij geen optie. Dat hou ik dan hooguit 2 dagen vol. Ik moet een plan de campagne hebben, maar ja, hoe pak ik dat aan?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-4245416122433302952?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-41199738047083785362010-04-08T22:55:00.006+02:002010-04-08T23:24:00.796+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_um9LcrSpEWw/S75Hc9_7KrI/AAAAAAAAAOA/VtDjREqPf3Q/s1600/DSCF3719.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_um9LcrSpEWw/S75Hc9_7KrI/AAAAAAAAAOA/VtDjREqPf3Q/s200/DSCF3719.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5457878361424210610" /></a><br />Soms kom je van die acties tegen, die je eerst een goed initiatief vindt en je later toch tegenstaan. Zo ook het verplaatsen van een populatie ganzen bij ons in de buurt. <br /><br />Al sinds jaar en dag huisvesten het grasveld en de sloot op de hoek van Melis Stokelaan en de Dedemsvaartweg een groep ganzen. In de loop der jaren is de populatie gegroeid. Wat uiteraard wat overlast met zich mee is gaan brengen. Het trottoir en de grasveldjes liggen bezaaid met ganzenuitwerpselen en bij het krieken van de dag laten de ganzen zich overduidelijk horen. Maar is dit ook echt overlast, kun je je afvragen. Hoort dit niet gewoon bij de natuur? Ik vind van wel. <br /><br />De ganzen leven al jaren het hele jaar door op dezelfde plaats. In de winter schuilen ze nog wel eens op het parkeerterrein van het aangrenzend flatgebouw. Soms steken ze de straat over om vervolgens aan het eind van de dag weer terug naar hun vaste stek te gaan. En soms, hoe zielig het ook is, sneuvelt er een doordat het dier wordt aangereden door een auto. Maar ook in dit geval, hoort dit niet een beetje bij de natuur? Ik vind van wel. Er is een tijd van komen en er is helaas ook een tijd van gaan. <br /><br />Blijkbaar is er toch veel geklaagd over de ganzen. Of het nou de bewoners zijn geweest of derden, dat is niet helemaal duidelijk. Wel is duidelijk dat de Gemeente Den Haag opdracht heeft gegeven tot het ‘verplaatsen’ van de ganzen. Vandaag was die dag. <br /><br />Met verbazing en ook de nodige woede heb ik staan kijken hoe op het parkeerterrein van het flatgebouw een provisorische kooi werd gebouwd. De ganzen wisten nog van niets. Die zaten heerlijk van de voorjaarszon te genieten op het grasveld tussen twee sloten in. Deden niemand iets kwaad. Deden gewoon hun eigen ding: beetje zwemmen, beetje ‘praten’ met elkaar en eieren uitbroeden. Hoewel ik in eerste instantie wel begreep dat het verkeer een probleem voor de ganzen zou zijn en dat verplaatsing misschien zo’n gek idee nog niet was, vroeg ik me toch af of het nou echt zo slecht voor de ganzen zou zijn om daar te blijven. Toen ik de aanwezige pers rond zag lopen en de Ganzenvanger zo bezig zag, vroeg ik me af of het belang van de ganzen hier wel echt voorop stond. En nou ben ik uiteraard geen ganzenkenner, dat deze hele actie zielig voor de ganzen was, staat als een paal boven water. <br /><br />De ganzen werden eerst opgejaagd door een dame die naar ze toe kwam rennen zodat ze het water in zouden vluchten. Deze heksenjacht vond ik vreselijk om te zien, want wat is er nou diervriendelijk aan een populatie van tussen de 15 en 20 ganzen opjagen. De ganzen slaakten luide kreten en doken het water in. Behalve één, deze gans – voor het gemak ga ik er maar vanuit dat het een vrouwtje was, maar het had net zo goed een mannetje kunnen zijn – bleef bij haar nest. En terecht. Ik zou mij ook niet bij mijn eieren laten wegjagen als ik haar was. Ze klapperde woest met haar vleugels en maakte hapbewegingen naar de opruiende dame. Zelfs een stok weerhield de gans niet om van haar nest te worden verdreven. Terwijl de gans op haar nest bleef zitten, werden de andere ganzen het water uit gejaagd en zo naar desnel opgebouwde kooi gejaagd. Terwijl deze ganzen daarin opgesloten zaten, ben ik naar de gans op het nest gelopen. Ze lag stil bovenop haar eieren. Eerst dacht ik dat ze de aanval met de stok niet overleefd had, maar ze bewoog wel en leefde gelukkig dus nog. Toen de Ganzenvanger ook naar de gans toe kwam en er - in mijn ogen – hardhandig op dook, moest ik mijn blik afweren. Ijzingwekkende geluiden werden door de gans gemaakt en tranen stonden in mijn ogen. Ik begreep helemaal hoe de gans haar ‘jongen’ wilde beschermen. Ik zou er ook alles aan doen als iemand aan mijn kleine meisje zou komen. De gans werd afgevoerd naar de andere ganzen en ik wierp een snelle blik op het nest. Daarin lagen circa 5 eieren die nu wees geworden waren. De eieren werden overigens later wel door de Ganzenvanger opgehaald, maar dat terzijde. Toen pas bemerkte ik dat er nog één gans in het water zwom, terwijl alle andere gevangen waren. Deze schreeuwde luid. Een geluid wat door merg en been ging. Ik besloot dat het voor mij tijd werd om weg te gaan. Hier kon ik niet tegen. <br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_um9LcrSpEWw/S75H3nx_scI/AAAAAAAAAOI/OSz7uIgcVBw/s1600/DSCF3758.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_um9LcrSpEWw/S75H3nx_scI/AAAAAAAAAOI/OSz7uIgcVBw/s320/DSCF3758.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5457878819316675010" /></a><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_um9LcrSpEWw/S75IHOzPZeI/AAAAAAAAAOQ/nY1qiu7ngx4/s1600/DSCF3759.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_um9LcrSpEWw/S75IHOzPZeI/AAAAAAAAAOQ/nY1qiu7ngx4/s320/DSCF3759.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5457879087488919010" /></a><br /><br />Hoort dit niet een beetje bij de natuur? Nee absoluut niet. Want in welke natuurlijke omgeving worden dieren vanuit Den Haag naar Drenthe (althans dat is wat ons werd meegedeeld) verhuisd zonder dat ze daar zelf voor kiezen?<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_um9LcrSpEWw/S75IbUNg4KI/AAAAAAAAAOY/8Yt4CysiFS8/s1600/DSCF3763.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_um9LcrSpEWw/S75IbUNg4KI/AAAAAAAAAOY/8Yt4CysiFS8/s320/DSCF3763.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5457879432538677410" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-4119973804708378536?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-69904371202718660372010-03-18T09:31:00.002+01:002010-03-18T09:35:22.362+01:00Ziek zijn, niet echt iets voor mij. Alhoewel ik een redelijk lui mens ben (ik kan er echt niets aan doen, ik krijg het niet uit mijn systeem), is het al dan niet door ziekte verplicht op bed liggen niets voor mij. Ik vind het soms best heerlijk om een dagje lekker niets te doen, maar niet als ik me niet lekker voel. En zeer zeker niet nu ik moeder ben. Ziek zijn en moederschap gaan namelijk niet samen. Je kunt niet meer zoals vroeger gewoon lekker thuis uitzieken. Nee, je hebt andere taken in het leven gekregen: je kind verzorgen. En als je kind dan net als jij ook ziek is, dan is het helemaal moeilijk om zelf uit te zieken. Doordat Eliza en ik beiden buikgriep hebben, zijn we al een aantal dagen aan bed gekluisterd. Althans, ik wel. De badkamer is namelijk maar 5 meter van mijn bed af, mocht ik met een noodgang naar het toilet moeten rennen dus dit is de beste ‘locatie’ voor mij om te zijn. Voor Eliza maakt het allemaal niets uit waar ze is. Die kan het toch gewoon allemaal laten lopen in d’r luier en die weet dat mama het wel weer schoon maakt. Maar goed, we liggen nu dus al 3 dagen onafgebroken samen in het grote bed. Ik lig me te vervelen, maar heb ook weer nergens zin in (lees: fut voor). Eliza kruipt gezellig over het bed en slaat wat op de toetsen als ik mijn laptop erbij heb gepakt. We vermaken ons op zich best met zijn tweetjes hoor, maar dat ‘verplichte’ is gewoon niet leuk. En dan heb je ook nog het feit dat je je dus ziek moet melden. Nou heb ik mij in die 14 jaar dat ik hier werk, bijna nooit ziek gemeld, maar nu moet ik wel. Want buikgriep is niet iets waarmee je gezellig op kantoor gaat zitten. Gelukkig is het einde in zicht. Afgezien van het gerommel in mijn buik, is het niet meer nodig om linea recta naar het toilet te rennen. Morgen ga ik dus weer werken. En Eliza? Die gaat maar naar het kinderdagverblijf of naar oma. Ze is gewoon weer vrolijk en heeft nergens last verder van (op 2 vieze luiers na per dag). En bovendien, als ik nog een dagje langer in bed blijf, word ik gek. Nee, ik moet gewoon weer meedoen in het arbeidsproces. Vandaag ga ik proberen toch nog iets anders te doen dan alleen maar op bed liggen. A.s. weekend komen er namelijk 3 Twitter vriendinnen van me (met kids) dus dan moet het huis er wel – althans het gedeelte dat voor bezoek zichtbaar is – tip top uit zien. Niet helemaal zoals ik had gehoopt, want deze week zou ik eindelijk de keuken gaan schilderen nu Johan de gaten in de muren gevuld heeft, maar goed, daar moeten de meiden maar overheen kijken. Ik heb er in elk geval zin in. Dus as from now, jaag ik de ziektekiemen mijn lichaam uit en werk ik aan mijn herstel. Ik ben het namelijk schijtziek (letterlijk en figuurlijk in dit geval).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-6990437120271866037?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-63736593894599562552010-03-09T18:22:00.016+01:002010-05-13T14:17:16.585+02:00Deze blog heb ik uit overzichtelijke overwegingen verplaatst naar een aparte <a href="http://mar-dayzeroproject.blogspot.com/"> Day Zero Project blog</a>. Daar kun je vanaf nu alles lezen over dit project, waarmee ik bezig ben. Ik zal daar regelmatig bijhouden hoever ik gekomen ben met het realiseren van mijn doelen.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-6373659389459956255?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-61151300623892468692010-03-07T14:09:00.000+01:002010-03-07T14:09:30.245+01:00Je hebt van die dagen, weken, maanden – ja zelfs jaren – dat je werkelijk nergens aan toe komt. Nu geef ik sinds een maand of 8 de schuld aan mijn kleine meisje. Want ja, ‘zij is de oorzaak dat ik het huishouden zo laat versloffen’ en ‘zij houdt me de hele dag bezig’. <br /><br />Natuurlijk is dat allemaal dik overdreven en is de constatering dat ik het huishouden laat versloffen gelegen in het feit dat ik gewoon ongelooflijk lui ben wat het huishouden betreft (of misschien gewoon wel lui an sich). Sommige mensen vinden het leuk, anderen vinden er helemaal niks aan. En laat ik nou net tot die laatste groep behoren. Volgens mij zijn er maar twee mogelijkheden: love or hate. En dat Eliza me de hele dag bezig houdt, tja, dat ligt ook wel aan mezelf. Ik kan haar natuurlijk gewoon lekker zelf laten spelen, maar deze mama vindt het gewoon veel te leuk om de hele dag naar d’r kleine meisje te kijken. <br /><br />Feit blijft overigens wel dat ik nergens aan toe kom. Welke smoes ik er ook voor gebruik, ik heb echt te weinig tijd voor alles wat ik wil gaan doen. En ook te weinig tijd voor de dingen die ik eigenlijk niet wil doe, maar wel moet doen. En daar valt het kopje huishouden dan onder andere ook onder. <br /><br />We zijn ruim een jaar geleden verhuisd. Ik had alles van te voren al in m’n hoofd gepland. Dit zou ons paleisje worden waar we samen aan zouden klussen (lees: klunsen). Maar het liep toch allemaal even anders dan we dachten. Ik raakte namelijk zwanger. Wat uiteraard wel de bedoeling was, maar toch ook weer een beetje verrassend of misschien is ondoordacht een beter woord. Want ik had niet kunnen voorzien dat ik ‘misselijk’ werd van het nieuwe huis door de zwangerschap. Nadat ik een aantal kamers geschilderd had, kon ik niet meer tegen de geur van beton, stof en klusluchtjes. Ik kon niks meer doen dus. Gelukkig heeft de familie ons geholpen met schilderen en klusjes, maar het is toch anders als je het voor jezelf anders had ingepland. Plannen is blijkbaar niet mijn sterkste kant want ook de verhuizing was niet zo heel goed gepland: kerstavond. Ja serieus. Wij zijn de dag voor kerst verhuisd en ik dus als een gek de broodnodige spullen inruimen en de rest in een kamertje op de bovenste verdieping gestald, zodat we toch nog met de hele familie kerst bij ons konden vieren. Wat dus inhield dat de dozen een hele tijd in die kamer boven gestaan hebben. Hebben ja, want inmiddels zijn de dozen verdwenen … maar de inhoud niet. Die staat nog steeds opgestapeld en uitgestald in dat kamertje. Dat kamertje wat eigenlijk mijn kantoortje en Johan’s studeerkamer zou moeten worden. De meubels staan er wel, zo ver zijn we dan weer wel. Maar het uitruimen van die kamer kost gewoon ontzettend veel tijd. Ook omdat er allemaal spulletjes liggen die emotionele waarde hebben en als je dat dan gaat uitzoeken, blijf je toch wat langer bij de herinneringen hangen en komt er van opruimen niet echt veel terecht. <br /><br />Ik heb wel voor mezelf een doel gesteld: eind maart moet die kamer min of meer opgeruimd zijn en anders lazer ik alles – emotionele waarde of niet – in een vuilniszak en gaat het linea recta de rolcontainer in. Of dat ook daadwerkelijk gaat gebeuren, is een tweede. Maar het voornemen is er in elk geval. Ik hou jullie dus op de hoogte ;-)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-6115130062389246869?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-53731199912177741762010-03-05T14:22:00.000+01:002010-03-05T14:22:43.022+01:00"Het speciale Hema-hormoon" noemde Aaf Brandt Corstius het al eens in haar column in de NRC Next en meteen kwam bij mij de herkenning. Ben je zwanger of net bevallen, de Hema trekt je gewoon naar zich toe. Geen Hema kan ik voorbij lopen zonder even bij die heerlijk voordelige, maar oh zo snoezige kinderkleertje te kijken. En wat te denken van al die andere babyproducten die ze verkopen. Schattige ledikantlakentjes, dekentjes, kruikzakken en wat dies meer zij. Ik kan er niets aan doen. Ik MOET gewoon iets kopen. <br /> <br />Maar sinds kort is er naast dat Hema-hormoon bij mij ook een nieuw hormoon aangemaakt: het onvervalste blauw gele Ikea-hormoon. Ja het Hema-hormoon heeft concurrentie gekregen. Want Ikea heeft niet alleen bouwpakketmeubels voor een gezellig avondje knutselen in huis (wat overigens 9 van de 10 keer op ruzie met de wederhelft uitloopt, maar dat terzijde), maar ook erg leuke baby-/kinderspullen. En laat ik daar nou net ook zo ongelooflijk gevoelig voor zijn. Kant en klare lakentjes, dekbedjes, spuugdoekjes, you name it. Ze hebben het. Maar ook ontzettend schattige kleurrijke lappen stof. Ondanks dat de naaimachine en ik nog steeds geen dikke vrienden zijn, jeuken mijn handen als ik die leuke stoffen zie. Als visioenen zie ik de mooiste creaties die ik daar van kan maken voor mijn kleine meisje. Ware het niet dat mijn naaikunsten niet om naar huis te schrijven zijn en mijn moeder maakt me daar maar al te graag op attent. Poef, weg is dat visioen, weg is die droom. Mijn moeder prikt hem met alle liefde voor me door en zet die roze bril van mijn hoofd af. Van je familie moet je het maar hebben. Dan maar geen stoffen kopen. Dan maar het restaurant in vluchten voor de traditionele Ikea Zweedse gehakballetjes. Ook geen straf overigens.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-5373119991217774176?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-4173703886147779242010-02-01T14:34:00.000+01:002010-02-01T14:34:39.080+01:00Wat gaan de dagen, weken en maanden toch snel. In oktober blogde ik nog met euforie dat ik (weer) een nieuwe start ging maken met mn blog en nu, bijna 4 maanden later, is er van dat hele voornemen nog geen barst terecht gekomen. Story of my life. Voornemens kom ik toch nooit na. Ik weet het, ik ben gewoon zwak; mis een stukje zelfdiscipline. Maar ja, that's the way I am. Take it or leave it. Ik ga nu dus ook geen voornemens maken over dat ik 'wel weer wat vaker ga bloggen' want dan komt er toch niks van terecht. We zien wel wanneer er weer wat uit mijn vingers komt. Of nog beter, wanneer er iets uit mijn hoofd komt, want daar komt het allemaal toch vandaan, mn hoofd. En momenteel zit mijn hoofd vol ideetje, maar ja, die ideetjes moeten dan weer wel in goed contact met mijn vingers staan, die dan weer in goed contact met mijn laptop moeten staan en die weer met tijd. Kortom, mijn schrijffrequentie is hopeloos afhankelijk van een groot aantal deelnemers. <br /> <br />Onlangs schoonde ik mijn oude laptop nog eens op en begon ik mn oude blogs weer te lezen. Met plezier. Of een ander er ook plezier aan beleeft, dat weet ik niet, maar ik genoot in elk geval van mijn eigen hersenspinsels. Vandaar dus ook dit voornemen (herstel: ik zou het geen voornemen noemen) om toch weer eens wat op papier / op het scherm te zetten. Dus who knows wat er de komende dagen nog gaat volgen.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-417370388614777924?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-89145917321411486532009-10-19T11:59:00.003+02:002009-10-19T12:13:34.272+02:00Zoals met alles in mijn leven, maak ik ook met het bijhouden van mijn column en blogs een nieuwe start. Met het schaamrood op de kaken moet ik toegeven dat ik al meer dan een jaar niet geblogd heb. What's the point of Marianne's Columns en Blogs dan, zou je zeggen. Precies! En alleen al daarom ga ik weer een nieuwe start maken. Ik ga de draad van schrijven weer oppakken. <br /><br />Waarom ik dat niet al eerder gedaan heb? Tijdsgebrek. Het aloude smoesje van een ieder die iets laat versloffen, maar het is echt zo. Ik heb gewoon geen tijd gehad. Er is zoveel gebeurd sinds mijn laatste blog: <br /><br />We zijn inmiddels verhuisd. Kerstavond was DE dag dat wij per se wilden verhuizen. Alles snel provisorisch uitpakken om met kerst in het nieuwe huis te zitten. Je begrijpt, we zijn inmiddels al meer dan 3/4 jaar verder en een deel van de dozen is nog niet uitgepakt. Ook daar ga ik overigens een nieuwe start mee maken ;-) <br /><br />Verder zijn we de trotse ouders geworden van een wolk van een dochter: Eliza Jasmine. De mooiste baby op aarde (althans volgens de trotse papa en mama). Ze is op 18 juli geboren en nu dus 3 maandjes oud. De zwangerschap is goed verlopen, met zo nu en dan wat vervelende factoren, maar ik mag verder niet klagen. Maar van schrijven en bloggen kwam niet veel en van het uitpakken van de dozen in het huis al helemaal niet. <br /><br />Ik ben druk bezig geweest om mijn idee voor een webshop uit te werken. Sinds vorig jaar oktober is het een feit ( shoppenbijmar.nl <a href="http://www.shoppenbijmar.nl"></a> ): de webshop staat online, al heb ik het de laatste tijd weer wat verwaarloosd. Het klinkt als een herhaling van het voorgaande, maar ook hier maak ik een nieuwe start. De komende tijd komen er nieuwe artikelen in de shop, wordt de webshop an sich gerestyled en ga ik tijd steken in het promoten van de shop. <br /><br />Maar goed, de rust is weergekeerd, ik kan weer fijn tijd vrijmaken om te bloggen. Ik zal nu geen loze beloftes maken dat ik het op wekelijkse basis zal doen, want dat zullen beloftes zijn die ik toch weer niet kan nakomen. Maar ik doe mijn best. Als twitteren de godganze dag lukt, dan moet bloggen toch ook niet zo moeilijk zijn<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-8914591732141148653?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-46173256396276070492008-09-17T11:41:00.000+02:002009-10-19T11:42:46.178+02:00Na lang weg te zijn geweest, hier dan toch eindelijk weer een teken van leven van mijn kant. De laatste paar weken zijn hectisch geweest. <br /><br />Vol goede moed ding ik op 15 augustus naar de huisarts voor een vervolg uitstrijkje. De uitslag zou binnen 2 tot 3 weken bekend zijn, maar exact een week later werd ik al door de huisarts gebeld met de mededeling dat het uitstrijkje wederom niet goed was. Nu was de uitslag PAP 3a. Tijdens het telefoongesprek werd het me zwart voor de ogen. Al die goede hoop die ik had op een PAP 1 was in een klap vervlogen. Naar mate het gesprek vorderde en de huisarts tussen neus en lippen zei “Maak je geen zorgen, we zijn er op tijd bij” verdween al het bloed uit mijn gezicht. Zei hij nou werkelijk “we zijn er op tijd bij”?. Shit, zie je wel. Het is ernstig. Ik zag mezelf al ziek worden bij de gedachte. <br /><br />Ik heb meteen de gynaecoloog gebeld en ik kon 1,5 week later ‘er wel even tussen gepropt worden’ met een afspraak. Nou weet ik wel dat een PAP 3a geen reden tot paniek is maar die opmerking van de huisarts en de assistente in het ziekenhuis die me er wel even tussen kon proppen, zorgden toch voor alarmbelletjes. Het hele weekend heb ik in een roes beleefd. Ik zag mezelf echt al ernstig ziek worden, durfde op internet niet eens te gaan lezen wat er bij de gynaecoloog allemaal zou gaan gebeuren. Dat heb ik aan Johan overgelaten. Die heeft opgezocht wat er bij een colposcopie zou gaan gebeuren en toen ik toch op het internet ben gaan zoeken, nam de rust toe. Ik word niet ziek, ik ga niet dood. Het is gewoon een kleine afwijking. Toen ik dan ook bij de gynaecoloog kwam, kon zij mij ook geruststellen. Er was niks ernstigs aan de hand. Het onderzoek zou maar even duren. Ze vond wel twee ‘plekjes’ waarvan van een van de plekjes een biopsie werd genomen. Ik had me intussen voorgenomen me er niet meer bang door te laten maken. Wat komt, dat komt en ik kan er toch niets aan veranderen. <br /><br />Afgelopen maandag kreeg ik de uitslag. Een PAP 3a met Cin 1, wat zoveel meer inhoudt dan dat ze er niks aan doen. Het is een afwijking van de buitenste laag cellen die zich op het oppervlakte bevindt en die zal naar alle waarschijnlijkheid door mijn eigen lichaam zelf worden hersteld. Ik moet wel gewoon iedere 6 maanden terugkomen voor controle en een uitstrijkje (althans tot er weer een PAP 1 wordt waargenomen) en ook bij een eventuele zwangerschap moet ik bij het ziekenhuis langsgaan. Ja ja, je leest het goed. Zwangerschap. We mogen weer hoor. Een zwangerschap is nu geen obstakel meer. Of we ook daadwerkelijk meteen aan kinderen gaan beginnen, dat is nog niet zeker, maar het mag in elk geval weer wel. Kortom, het zwarte gat waar ik in dacht te vallen is verdwenen en ik zie de toekomst weer helemaal zonnig tegemoet. Heb weer zin in allerlei leuke dingen. Nee, het gaat weer helemaal goed met Mar in d’r koppetje!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-4617325639627607049?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-83657536397582527682008-08-13T11:41:00.000+02:002009-10-19T11:41:40.141+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_um9LcrSpEWw/SKLfuwnonnI/AAAAAAAAAIA/EUVkiKUjZHY/s1600-h/DSCF1013.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_um9LcrSpEWw/SKLfuwnonnI/AAAAAAAAAIA/EUVkiKUjZHY/s400/DSCF1013.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5233991711376055922" /></a><br />Afgelopen weekend zijn we een heerlijk weekendje naar Milaan geweest met onze vrienden Rens en Ilse. Was bere gezellig, maar mijn god, wat word ik oud. Ik was zaterdagavond helemaal kapot. Zaterdagochtend al om 4u op staan omdat we om kwart voor 5 al werden gehaald om naar Schiphol te gaan. Dan loop je daar in Milaan toch de hele dag in de brandend hete zon, 's avonds nog een lekker hapje eten en dan ben je na het eten toch echt bijna total loss en val je bijna in diepe coma. Zondag ook weer een lange dag en tja, dan is het maandag en dan voel je het wel hoor. De ouderdom slaat toe, of zal het gewoon de vermoeidheid geweest zijn? Maar het was heerlijk om er weer eens even tussenuit te gaan, al was het maar van korte duur. <br /><br />En wat krijg je dan als je weer achter je bureautje op kantoor zit? Juist ja, je krijgt nog meer reiskriebels. Transavia is weer aan het stunten met de prijzen van vliegtickets en ik wil nu toch ineens zo graag naar Rome, Nice of ander zonnig oord. Maar ja, het geld. Waar halen we dat vandaan? We moeten wel een beetje zuinig aan blijven doen ivm de oplevering van het huis en de verkoop van de woning. Het was leuker geweest als we het huis verkocht hadden, dan waren we er financieel beter aan toe en was een kort reisje no problem geweest. <br /><br />Maar goed, laat mij maar lekker wegdromen bij nog zo'n reisje. En wie weet, tegen het eind van de zomer zijn we misschien toch nog op vakantie gegaan.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-8365753639758252768?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-34285393610649097102008-08-05T11:40:00.000+02:002009-10-19T11:40:54.683+02:00Zo daar ben ik eindelijk weer. Afgelopen week even druk bezig geweest met allemaal leuke dingen en het uitzoeken van iets nieuws. <br /><br />Ja ja, ik heb de kolder weer in mn kop. Ik loop met het plan rond om - zodra we verhuisd zijn - met een webshop te gaan beginnen. Natuurlijk moet ik daar nog wel een hele boel dingen voor uitzoeken en regelen. Want ja, hoe zit dat nou met de Belasting? Ik moet sowieso een btw nummer aanvragen en me als eenmanszaak bij de KvK inschrijven. En vervolgens, wat wil ik eigenlijk allemaal gaan verkopen? Ook dat is nog een heel uitzoek gedoe. Ik heb namelijk meerdere ideeen, maar ja, je specialiseren is natuurlijk altijd het beste wat je kunt doen met een webshop. Misschien een optie om 2 webshops te openen? Kortom, ik moet dus nog een hoop overwegen en uitzoeken. Maar ik heb er wel zin in. <br /><br />Van alle kanten hoor ik al positieve geluiden en iedereen is wel bereid om mee te werken. Dus al die hulp is natuurlijk heel erg leuk. Maar het belangrijkste straks is natuurlijk dat mijn webwinkel door iederen gepromoot wordt, want hoe meer mensen er vanaf weten, hoe beter dat zal zijn voor de winkel. <br /><br />Maar goed, zover is het nog niet. Eerst het leukste, al het uitzoekwerk. <br /><br />En we gaan a.s. weekend naar Milaan toe. Wie weet, zie ik daar nog leuke goedkope dingen die ik op de kop kan tikken of kan gebruiken voor mn eigen winkeltje straks. <br /><br />Ik hou jullie op de hoogte!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-3428539361064909710?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-30762614072968098612008-07-25T11:38:00.000+02:002009-10-19T11:39:51.837+02:00Nou dat begin van mijn persoonlijke blog is dan ook lekker goed begonnen. Na toch zeker wel 3 dagen bleef het weer stil van mijn zijde. Maar daar heb ik een heeeeeeeeeel goede reden voor hoor. Heb het gewoon te druk gehad en te weinig echt meegemaakt om hier weer wat te plaatsen. <br /><br />Ieder midddag zit ik trouw de Tour de France te kijken (ja echt waar, tussen het werken door kijk ik hoe het Mentsjov, Freire en de overige Raborenners vergaat) en dat slokt je tijd op. 's Avonds Studio Sport Zomer en dan is het weer tijd om te gaan slapen. Van al die sporten word je nog eens doodmoe. Was het eerst het EK voetbal wat ervoor zorgde dat ik iedere avond veel te laat naar bed ging, nu is het Marts Smeets met zijn zomergasten over de Tour die me laat op de avond laat indommelen. Maar goed, nog een paar dagen en dan is die Tour ook weer voorbij (denk niet dat de Olympische Spelen me net zo zullen bekoren als de Tour en het EK ... en trouwens, vinden die wedstrijden niet in de ochtenduren plaats in verband met het tijdsverschil?). <br /><br />Sommige mensen vragen zich af wat er nou zo leuk aan die Tour is. Nou gewoon eigenlijk alles en geloof het of niet, het is erg spannend hoor! <br /><br />Hoe gaat het verder met ons? Nou eigenlijk zijn gangetje. Het huis wordt misschien iets later opgeleverd (september/oktober), ons huidige huis hebben we zeggen en schrijven toch zeker wel 1 kijker voor gehad en het weer is ook niet om over naar huis te schrijven geweest. Maar sinds gisteren is het eindelijk weer zomer. Tropische temperaturen ... en ja, toch zeker wel voor 2 hele dagen want vanavond/morgen slaat het weer om. De temperatuur blijft wel aangenaam maar het gaat wel regenen. De plantjes zullen dolblij zijn, maar ik? Nee van mij mag die zomer nu toch wel eens echt door gaan zetten hoor! <br /><br />Maar goed, ik ga mijn leven beteren en toch minimaal een paar keer per week hier even wat posten. Als is het maar chitchat net als nu.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-3076261407296809861?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-6468401785292883202008-07-09T11:37:00.000+02:002009-10-19T11:38:05.458+02:00<a href="http://farm4.static.flickr.com/3116/2556914590_eefe14849c.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px;" src="http://farm4.static.flickr.com/3116/2556914590_eefe14849c.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Nog even en dan is het zover, dan gaan wij verhuizen. Als alles loopt zoals gepland, zal ons huis na de bouwvak opgeleverd gaan worden, wat zoveel meer inhoudt als eind augustus/begin september. Reuze spannend natuurlijk, maar ook best lastig. Want we zijn er nog steeds niet over uit wat we precies waar willen. Neem nou iets eenvoudigs als de vloer. Wat willen we? Willen we steen of liever hout? Of misschien toch gewoon tapijt? We hebben nog werkelijk geen idee. Hangt natuurlijk ook helemaal van het budget af want bij een stenen vloer hoort ook vloerverwarming en daar hangt dan ook weer een aardig prijskaartje aan. Waren we er bijna over uit dat we toch maar voor hout zouden kiezen, pas geleden waren we bij onze vrienden Daan en Cees en vonden we hun stenen vloer toch ook weer erg mooi. Ja, de keuze wordt er dus niet makkelijker op. En de tijd begint toch wel te dringen. Zo met die zomervakantie in het vooruitzicht, hebben veel leveranciers langere levertijden en we willen toch zeker niet een paar maanden in een kaal huis zitten. Dat wordt dus nog even goed rondkijken de komende weken. <br /><br /><a href="http://farm4.static.flickr.com/3048/2556983498_f15ae80f2b_b.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px;" src="http://farm4.static.flickr.com/3048/2556983498_f15ae80f2b_b.jpg" border="0" alt="" /></a>Weer een leuk nieuwtje is dat m'n vader en moeder ook gaan verhuizen. Ja, al jaren roept mijn moeder "Ik ga verhuizen" maar dit keer gaat het dan echt gebeuren. Nee, niet nu meteen, maar eerste kwartaal 2009. En waarheen? Naar hetzelfde project als wij: Het Podium. Wij komen dus in een eengezinswoning te wonen en m'n ouders een paar huizenblokken verder op de topetage (6e verdieping) van een ruim appartement met zonnig balkon. <br /><br />Allemaal leuke dingen dus en niet te vergeten, altijd handig als ze zo dicht in de buurt wonen. Maar zover is het nog niet. Ze zijn nog druk bezig met de bouw van die appartementen. Onze huizen daarentegen zien er op het oog helemaal af uit. Zelfs het schuurtje in de tuin is maandag geplaatst. Nu begint het echt ergens op te lijken en heb ik het vermoeden dat het toch wel heel snel na de bouwvak gaat worden opgeleverd. Ik kan haast niet wachten tot het zover is! Nu maar hopen dat de verkoop van ons huidige appartement ook een beetje voortvarend gaat!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-646840178529288320?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-88588376122786972052008-07-09T11:35:00.000+02:002009-10-19T11:36:13.636+02:00<a href="http://seattlepi.nwsource.com/dayart/20071129/450Geddes_flower.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px;" src="http://seattlepi.nwsource.com/dayart/20071129/450Geddes_flower.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Gisterenavond bij vrienden op bezoek geweest. En zoals inmiddels zoveel vrienden, hebben ook zij een kleintje. Een heel leuk meisje Laylani van net 1 jaar wel te verstaan. Een schatje van een kind. Vrolijk hoofdje en al! Erg leuk om te zien dus.<br /><br />Maar soms steekt het toch wel hoor. De een na de ander in onze omgeving is zwanger, gaat bevallen of is net bevallen en wij, wij moeten voorlopig nog even wachten. Niet dat we nou zo ontzettend graag meteen nu al een kindje hadden willen hebben. Nee, herstel, dat lieg ik. Dat wilden we namelijk wel. Maar we hebben bewust tot na de bruiloft gewacht en waren er eigenlijk ook wel klaar voor om voor nageslacht te zorgen. Maar ja, de uitslag van een uitstrijkje gooide roet in het eten. En dan is het verdomde vervelend als je nog zo lang moet wachten tot er een nieuw uitstrijkje gemaakt kan worden. De uitslag van mijn eerste uitstrijkje in april was namelijk PAP 2. <br /><br />Wat betekent pap 2 eigenlijk? <br /><br /><blockquote><em>PAP-klasse of Papanicolaou classificatie is een beoordelingsmethode voor het uitstrijkje.<br /><br />Cellen, verkregen met behulp van een spatel of met een cervix-brush, van de uitstrijk van de overgangszone op de cervix (baarmoedermond) worden in het pathologisch-anatomisch laboratorium gekleurd en m.b.v. de Papanicolaou classificatie (PAP-klasse) beoordeeld. De PAP-klasse wordt naast de KOPAC-codering gebruikt, een meer specifieke codering die naast de bovengenoemde wordt gehanteerd om specifiekere informatie te krijgen. Soms wordt ook getest op aaanwezigheid van HPV.<br /><br />De PAP-klasse wordt aangeduid met klasse 0 t/m klasse 5:<br /><br />Bij <strong>PAP 0</strong> is de uitstrijk door bijvoorbeeld ontsteking of bijmenging met bloed niet te beoordelen. Het uitstrijkje dient dan ook na 6 weken herhaald te worden. <br />Een <strong>PAP 1</strong> laat een normaal celbeeld zien: er worden geen afwijkingen geconstateerd. Indien in het kader van bevolkingsonderzoek afgenomen dan wordt het uitstrijkje, tenzij klachten, 5 jaar later weer herhaald. <br />Bij een <strong>PAP 2</strong> zijn er kleine celafwijkingen te zien. Na 6 maanden dient de uitstrijk herhaald te worden. Indien dezelfde celafwijkingen worden gezien, dient de patiënt te worden doorverwezen naar een gynaecoloog voor colposcopie. <br />Bij een <strong>PAP 3a</strong> spreekt men in de cervix-cytologie van een geringe of matige dysplasie. Hier zijn de kernafwijkingen wat meer pre-existent. Bij een matige dysplasie dient de patiënt meteen naar de gynaecoloog doorverwezen te worden voor colposcopie. <br />Een <strong>PAP 3b</strong> is een ernstige dysplasie en bij <strong>PAP 4</strong> is mogelijk sprake van een carcinoom in situ en dient altijd verwezen te worden voor colposcopisch onderzoek. <br /><strong>PAP 5</strong> indien er kankercellen in het uitstrijkje worden aangetroffen. Dit kunnen kankercellen zijn die primair afkomstig zijn van een tumor in de cervix, uterus of eileider. </em></blockquote><br />Een PAP 2 is op zich dus niet iets om je heel ernstig zorgen om te maken. Bij 9 van de 10 vrouwen is de uitstrijk na 6 maanden weer gewoon een PAP 1 en was er waarschijnlijk gewoon sprake van een lichte ontsteking of andere onschuldige afwijking. Iedereen roept dus ook steeds "Maak je geen zorgen" en daar hebben ze ook wel gelijk in, maar ja, er gaat toch continue door je gedachten dat je wel eens bij die 1 op de 10 vrouwen kan behoren waarbij de PAP 2 wel degelijk een hogere PAP kan worden. Natuurlijk moet je daar niet vanuit gaan, maar 1 op de 10 vind ik nog best veel. En zes maanden wachten is voor mij best een tijd. Een tijd die je toch in onzekerheid doormaakt, zeker als je een kinderwens hebt en dit tot de volgende uitstrijk gemaakt is, van de huisarts out of the question is. De huisarts heb ik dus zover dat in plaats van de zes maanden die ertussen zitten, er 4 maanden tussen zitten. Smokkel ik toch mooi 2 onzekere maanden mee weg. Volgende maand, 15 augustus is het dan zover. Dan mag ik weer 'fijn' voor een uitstrijkje langs. Natuurlijk duurt het dan ook weer een aantal weken (circa 3) voor de uitslag bekend is dus dat zijn dan ook spannende tijden. En tja, wat zal die uitslag zijn? Tijd zal het leren. Ik heb me wel voorgenomen om daar nu maar niet aan te denken. Gewoon pas aan gaan denken als het aan de orde is. Meer kun je er toch momenteel niet aan doen. Maar zeer doet het wel hoor, al die nieuwbakken baby's in je omgeving. Maar wie weet, lopen 'wij' over een half jaar ook wel met een trotse dikke babybuik rond en roepen we over 2 jaar "waar zijn we in hemelsnaam aan begonnen" ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-8858837612278697205?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-32383545881348866452008-07-08T15:44:00.000+02:002008-07-09T11:00:27.248+02:00<a href="http://www.rumormillnews.com/pix4/X26c_TASER_STUN_GUN.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px;" src="http://www.rumormillnews.com/pix4/X26c_TASER_STUN_GUN.jpg" border="0" alt="" /></a> Ik heb werkelijk het idee dat er op deze aardkloot een hele hoop idioten rondlopen die bepaalde dingen vanachter een bureau bedenken en vervolgens ook niet verder kijken dan hun neus lang is. <br /> <br />Zojuist lees ik dat technici van de Amerikaanse Department of Homeland Security zich bezighouden met het ontwikkelen van een zogenaamde 'taserband' die in de toekomst gedragen kan worden door vliegtuigpassagiers. Deze 'Safety Bracelet' dient dan onder meer als ticket, boarding pass, bevat een GPS-tracker en zelfs een taser. Je weet wel, zo'n ding dat stroomstootjes kan afgeven waardoor je even tijdelijk lichamelijk op non-actief gezet wordt, om het maar even zo uit te drukken. Het vliegtuigpersoneel kan die taser dan inschakelen op het moment dat een passagier een bedreiging vormt voor de veiligheid. <br /> <br />Maar ja, wat vindt het personeel een bedreiging. Als je kop hen niet aanstaat, kan je dus ook zo even onder stroom gezet worden. Ik zie het al helemaal voor me. "Wat zegt u mevrouw? U vindt het vliegtuigvoer niet te eten?" en hup, je wordt tijdelijk even uitgeschakeld. Althans in elk geval lang genoeg tot de steward(ess) met zijn/haar trolley met eten ver genoeg van je vandaan is en hij/zij geen last meer van je heeft. Of je krijgt ineens een schok omdat er te veel naar het toilet gegaan wordt en ze geen zin hebben om die toiletten steeds zo schoon te houden. Of een andere reden waarom je de irritatie in zo'n kleine ruimte opwekt van het vliegtuigpersoneel. <br /> <br />Internationale instanties en burgerrechtenorganisaties hebben inmiddels hun afschuw over het plan uitgesproken. En terecht. Want in wat voor maatschappij leven wij dat dit soort dingen als normaal beschouwd zullen moeten worden? Internationale luchtvaartmaatschappijen vrezen een sterke afname van reizigersaantallen, mocht de Amerikaanse staat het plan doorvoeren. Zij zijn niet de enige. Ik voorzie ook een sterke afname voor reizigers van en naar Amerika. ACLU, de voorvechter van de mensenrechten, noemt het plan al 'afschrikwekkend' en passend binnen de koers die de Amerikaanse overheid kiest in de discussie omtrent veiligheid en privacy. <br /> <br />Ik zie hier alleen maar onveiligere situaties in hoor. Roepen de Amerikanen nog heel hard dat moslim extremisten een ramp voor de samenleving zijn. De Amerikanen zijn met dit soort plannen geen haar beter. Als je als moslim (en dan heb ik het niet over de extremisten, maar de normaal gelovige moslim) een baardje draagt en er naar de mening van het vliegpersoneel te verdacht uitziet, ben je dus al snel de klos. Of als je toevallig net iemand met vliegangst bent en je zit dus zwetend en zenuwachtig in je stoel, kan dat best wel een verdacht overkomen bij het vliegtuigpersoneel. Een druk op de knop is dan voor hen genoeg om de verdachte even uit te schakelen. Ik weet wel zeker dat - indien dit echt wordt ingevoerd, en dat betwijfel ik - er genoeg schadeclaims gaan komen want ongetwijfeld dat die taserband ongelukkigerwijs verkeerd gebruikt gaat worden. Of kan je die band ook gewoon afdoen? Als dat zo is, waarom heb je dan zo'n ding. <br /> <br />Nee die Amerikanen zijn zo druk bezig met het in hun ogen verbeteren van de wereld en strijden voor vrijheid en rechtvaardigheid, terwijl ze idioten die dit soort dingen bedenken, juist moeten aanpakken. Het is toch van de zotte dat je dus straks overgeleverd bent aan de grillen van een ander. Zoals iemand al zei als reactie op het krantenbericht, laat de Amerikanen lekker die muur bij de grens van Mexico uitbouwen tot een muur rond heel Amerika zodat er geen mens meer in of uit kan. Dan zou het een stuk rustiger worden op dit vlak.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-3238354588134886645?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-23292224311366923732008-07-08T11:32:00.000+02:002009-10-19T11:36:55.391+02:00Ik liep er al maanden om te zeuren. Ik wilde mn haar weer eens kort. Maar ja, met een bruiloft en zo'n mooie sluier in het verschiet, zag ik een korte coupe niet echt zitten. Ik wilde namelijk weelderige krullen en dat is gelukt. Maar nu we weer 2 maanden verder zijn en die bruiloft achter de rug is, was er geen reden meer om dat lange haar niet eens flink te kortwieken. Drie weken geleden ging ik naar de Turkse kapper hier om de hoek en vroeg om een vlot laagjes kapsel. Het hoefde nog niet kort, als er maar laagjes in zaten en de dode punten eruit waren geknipt. Nou de aardige kapper babbelde vlot met mij over het toen nog in volle gang zijnde EK voetbal. Hij repte met geen woord over het feit dat laagjes knippen niet echt zijn specialiteit was. Dus ik kwam bij de kapper vandaan met toch wel een blik van 'is dat wel helemaal goed gegaan?' maar goed Johan vond het leuk zitten dus ik dacht dat het wel aan mij zou liggen. De volgende dag toen ik mijn haar wilde fohnen toen ik onder de douche vandaan kwam, tja, toen sloeg de paniek toe. Wat had hij in hemelsnaam met mijn haar gedaan? Oke, toegeven het waren laagjes, maar niet de laagjes die je van een kapper verwacht. Ik had gewoon min of meer een soort van trap op mn achterhoofd. Het leek wel alsof de heggenschaar er doorheen gegaan was. Enige remedie was mijn haar opsteken. Maar ja, om nou continu met opgestoken haar te blijven zitten, ging mij te ver. <br /><br /><br /><a href="http://farm4.static.flickr.com/3080/2598300310_127536628f_m.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px;" src="http://farm4.static.flickr.com/3080/2598300310_127536628f_m.jpg" border="0" alt="" /></a>Een paar dagen later maar een afspraak gemaakt bij de andere kapper. Ik wilde het toch maar korter laten knippen en dan ook meteen een kleurtje want die grijze haren waren weer overduidelijk zichtbaar. Zo gezegd, zo gedaan. Kapster had er een vlot a-symetrisch kapsel van gemaakt waar ik eigenlijk wel heeeeeel tevreden mee was. Tot ik het weer gewassen had en de boel zelf moest gaan fohnen. Wat is dat toch met die kappers. Ze laten je geloven dat een coupe eenvoudig in elkaar te fohnen is, maar hoe kan ik in g*dsnaam die achterkant zo fohnen. <br /><br /><a href="http://farm4.static.flickr.com/3155/2634290660_b7fd6983fc_m.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px;" src="http://farm4.static.flickr.com/3155/2634290660_b7fd6983fc_m.jpg" border="0" alt="" /></a>Nou ja, ik heb er 2 weken mee gelopen maar toen vond ik het toch tijd om het weer wat korter te doen en dan meteen wat donkere plukjes erin te laten zetten. Je zou bijna denken dat ik een abonnement op de kapper heb gehad. Inmiddels is het dus heel erg kort in de nek en de voorkant nog lekker lang. 'Lekker pittig kapsel', zoals sommigen het noemen. Nou weet ik natuurlijk niet of dat een compliment of niet is, maar goed, daar ga ik maar even vanuit. Maar ik ben nu dus weer een kortharige brunette met bijna zwarte plukken in het haar. Ben ik er blij mee? Ja, ik denk het wel. Vind de coupe leuk ... maar waar ik al bang voor was ... ik heb toch weer spijt dat het eraf is want in plaats van korte donkere plukken, ga ik nu toch eigenlijk liever voor lange golvende blonde lokken. Tja, je kunt niet alles hebben dus daar zal ik even op moeten wachten. Over een jaartje zal het wel weer op een redelijke lengte zijn zodat ik het alsnog weer normaal lang kan laten groeien. Wat is dat toch altijd met mij en die spontane ingevingen.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-2329222431136692373?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-51580156719475522682008-07-07T12:11:00.002+02:002008-07-07T12:19:54.510+02:00Ik heb mezelf nooit echt oud gevonden (heeft ook wel te maken met het getrouwd zijn met een 'jongere' man en voornamelijk jongere vrienden hebben). Ben altijd dolblij met de complimenten als men hoort hoe 'oud' ik ben ... maar ik kan het nu niet langer meer ontkennen. Ik word echt oud(er). Nou is er met oud worden niks mis, maar ik moet het nu maar accepteren. Eindeloos voor de spiegel staan en proberen mijn zwembandje in mn slip te duwen, zodat de buik wat platter lijkt, is niet meer mogelijk. Een string dragen is nu gewoon not done anymore. Daar moet je gewoon tiener voor zijn en een super strak figuurtje voor hebben, wil het er nog aantrekkelijk uitzien, zo'n string. Ook de kraaiepootjes en hangende huid in het gezicht strak trekken voor de spiegel heeft geen zin meer. Grijze haren uittrekken is al helemaal onbegonnen werk geworden en zelfs verven heeft niet veel zin meer omdat binnen no time de grijze haren als uitgroei beginnen te komen. Een conditie heb ik ook al niet meer, als ik die uberhaupt ooit wel eens gehad heb en ik heb volgens mij veel meer slaap nodig dan vroeger (al betwijfel ik of ik wel voldoende slaap krijg tegenwoordig). Mijn lichaam vertoont gebreken. Mijn gewrichten kraken en mijn ogen gaan achteruit. Kortom, ik word echt oud ... <br /> <br />Nogmaals, oud worden is niet erg, zo lang je maar minimaal net zo strak blijft als op je 16e en je qua conditie nog de hele wereld aan kan. Maar bij mij is het verval nu zo rond mijn 35e toch wel zichtbaar. <br /> <br />"Doe er dan iets aan" roept mijn echtgenoot als hij het gezeur van mij weer eens zat is. Maar ja, da's makkelijker gezegd dan gedaan. Als ik na een dag werken thuis kom, wil ik niks liever dan relaxen op de bank. Dan verlang je toch niet naar een sportschool? Maar ik weet dat hij gelijk heeft. Tegen die aanwas van grijze haren, is behalve verven niet veel te doen. Die kraaienpootjes gaan ook niet meer weg (resultaat van jarenlang lachen) want al die wondermiddeltjes die de stempel anti-rimpelcreme hebben, die werken gewoon niet. Maar voor het overige, is er nog wel wat aan te doen. Voldoende nachtrust zorgt alweer voor een frissere uitstraling. Een paar keer in de week toch van die bank af komen om te sporten, kan zorgen voor minimaal een betere conditie en maximaal voor een figuurtje waar een string weer een string om kan zijn. Kortom, ik gooi het bijltje bij nader inzien toch nog maar niet in de strijd. Want als ik nu al het verval laat winnen, hoe zie ik er dan in 5 jaar tijd wel niet uit. Nee, ik vecht tegen de erosie en ga er weer voor ... althans, niet vandaag. Morgen een nieuw begin maken, vind ik vroeg genoeg.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-5158015671947552268?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-48452188075923441642008-06-12T14:40:00.003+02:002008-06-12T14:59:28.180+02:00<a href="http://www.voetbalprimeur.nl/photo/500x250/62735.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px;" src="http://www.voetbalprimeur.nl/photo/500x250/62735.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br />Nederland is de afgelopen weken steeds meer oranje gekleurd. Straten zijn versierd met slingers, ballonnen, vlaggen en wat dies meer zij. In sommige straten zijn huizen zelfs Oranje geschilderd. Dat is het beeld wat eens in de twee jaar te zien is op straat. Mits Nederland natuurlijk mee doet aan het kampioenschap. Dit jaar is het Europees kampioenschap weer aan de beurt. <br /><br />Winkelketens spelen handig in op de oranje-gekte die altijd losbarst rond zo’n kampioenschap. De Albert Heijn komt dit jaar met welpies, wat ongetwijfeld weer net zo’n succes gaat worden als de wup 2 jaar geleden. Ikzelf ben ze in elk geval driftig aan het verzamelen, net als de Euro 2008 Paninistickers. Bij de Blokker is er een brul-shirt te koop en ook Heineken heeft weer wat nieuws verzonnen. In navolging op onder andere de hoed en de toeter, is er nu de hoedtrommel. Populair onder de oranje fans. <br /><br />Massaal reizen fortuinlijke voetbalfans die een kaartje hebben kunnen scoren en door de KNVB uitgenodigde prominent aanwezige bobo’s als toeschouwers naar Oostenrijk en Zwitserland af. <br /><br />Was de mening van de gemiddelde Nederlander voor het EK nog weinig positief over het Nederlandse elftal, na de spectaculaire overwinning van Italië, is de oranje-gekte pas echt losgebarsten. Na de wedstrijd ging iedereen massaal de straat op om feest te vieren, alsof we het kampioenschap zelve al gewonnen hadden. Men gelooft weer in Nederland. En dat na slechts een wedstrijd. Maar nuchter als wij Nederlanders zijn, weten we ook wel dat een gewonnen wedstrijd nog niet een finaleplaats betekent. Morgen zal dus weer een spannende wedstrijd worden, waarbij alle Nederlanders met een oranje voetbalhart weer om het hardst zullen juichen als Nederland scoort en zullen we na afloop van een gewonnen wedstrijd gebroederlijk met stadsgenoten over straat zwerven. <br /><br />Want voetbal verbroedert, dat is een ding dat zeker is. Of je nou van origine Nederlander bent of niet, als Nederland speelt, dan ben je voor Nederland. Dat getuige ook de vlaggen in onze buurt. De Turkse vlag hangt daar tussen de Nederlandse vlaggen in, wat zoveel meer wil zeggen als dat de bewoners van die huizen voor Nederland zijn, maar natuurlijk ook voor hun eigen geboorteland. Zo lang deze twee landen niet tegen elkaar staan, is Nederland hopeloos populair. En mocht Nederland het toch niet redden tot de finale, dan is er het geboorteland wel dat misschien nog een kansje kan wagen en vice versa. <br /><br />Iedereen maakt zich in elk geval alvast op voor de wedstrijd tegen Frankrijk. Geheel en al in het oranje uitgedost zit een groot deel van Nederland thuis voor de buis, of kijkt men de wedstrijd samen met vrienden in de kroeg. De straten zullen ongetwijfeld weer verlaten zijn tijdens de wedstrijd. <br /><br />Wat veroorzaakt die Oranje gekte nou eigenlijk? Ik heb geen flauw idee, maar het gevoel van ’88 zou ik graag nog eens willen meemaken dus ik ben in elk geval in het oranje voor de buis te vinden tijdens dit EK. En laten we hopen dat we deze oranje-koorts nog zo lang mogelijk kunnen volhouden. In elk geval tot en met 29 juni a.s.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-4845218807592344164?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-41793895420108159322008-05-27T15:13:00.002+02:002008-05-27T15:18:35.113+02:00"<em>De vorig jaar ontslagen directeur Paul Dijkstra van het Eindhovense energiebedrijf NRE heeft bij zijn vertrek een afkoopsom van 854.000 euro meegekregen. Dijkstra ontving de gouden handdruk bovenop zijn basissalaris van 248.000 euro, 318.000 euro aan bonussen en 68.000 euro pensioenvergoeding</em>" aldus de internetversie van de Telegraaf. <br /><br /><a href="http://gewerbe.melango.de/Media/Shop/dagobert%2520duck.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px;" src="http://gewerbe.melango.de/Media/Shop/dagobert%2520duck.jpg" border="0" alt="" /></a> Het is inmiddels het zoveelste bericht met betrekking tot exorbitant hoge afkoopsommen, oprotpremies en jaarsalarissen. Maar behalve dat die graaicultuur alsmaar groter wordt (de rijken willen alleen maar meer, meer, meer), is het ook om misselijk van te worden als je vervolgens doorleest in het artikel: <br />"<em>Het bedrijf en de ontslagen directeur twisten bovendien nog over een gemiste bonus, blijkt uit het jaarverslag dat dinsdag is verschenen</em>." <br /> <br />Het is voor deze Dijkstra dus blijkens het artikel niet genoeg dat hij vorig jaar al een torenhoge afkoopsom (plus nog het riante salaris, grote bonussen en pensioenvergoedingen) heeft ontvangen. Dat bewijst maar weer dat dit soort mensen dus echt alleen maar meer, meer, meer willen. Dat de gemiddelde Nederlander maar een fractie van zijn inkomsten verdient, daar maakt hij zich niet druk om. Nee, meneer maakt zich liever druk om de gemiste bonus. Waar zijn we in hemelsnaam mee bezig mensen? Terwijl het bedrijf nog geen 250 werknemers telt die allen hard moeten zwoegen voor wat in de ogen van Dijkstra een hongerloontje zal moeten zijn, verrijkt de recent ontslagen directeur zichzelf ten volle. En is meneer bij het bedrijf weggegaan nadat hij zich ernstig verdienstelijk gemaakt heeft? Nee, althans zo lees ik, Dijkstra werd in december aan de kant gezet na een reeks van conflicten met werknemers, de financieel directeur en de gemeenten in de stadsregio Eindhoven. Van tevredenheid kan hier dan toch geen sprake zijn. Als je met zoveel partijen conflicten hebt, zul je de hand in eigen boezem moeten steken en moeten concluderen dat je iets niet goed doet. Maar nee, in de maatschappij van tegenwoordig, krijg je gewoon een gouden handdruk mee. Het moet toch niet gekker worden ... <br /><br />Al vraag je je af of het niet gewoon de schuld is van de aandeelhouders van de diverse bedrijven. Zij maken dit immers maar gewoon mogelijk.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-4179389542010815932?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-9475542200361777712008-05-26T15:29:00.000+02:002008-05-27T13:30:27.452+02:00"<em>You don't know what you've got, till it's gone</em>", althans dat is wat men in de regel zegt. Nou na afgelopen weekend, ben ik er achter dat je niet hoeft te wachten tot je het niet meer hebt om te weten wat je bezit. Over niet al te lang tijd gaan wij verhuizen naar een veel grotere woning dan waar we nu wonen. Dat betekent dat we nu wel moeten beginnen met dingen uitzoeken etc. <br /> <br />Afgelopen weekend dus al wat spullen in dozen gestopt. Te beginnen met de kledingkast. Ik heb werkelijk geen flauw benul gehad van het feit dat ik er een kleine kledingzaak mee kan vullen. Nou gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat ik ook niet alle kleding meer pas, maar dat doet niet terzake, want wie weet komt er ooit nog een tijd dat ik die kleren weer wel pas (wishful thinking). Maar dozen vol kleding staan nu opgestapeld in huis. Je zou verwachten dat de kast dan ook erg leeg is geworden inmiddels. Maar nee hoor, verre van dat. Nog altijd puilt de kast uit met kledingstukken in alle vormen, maten en kleuren. Dat dit een typisch vrouwenprobleem is, is bekend. Maar mijn man kan er ook wat van. Ook van hem staan er dozen met kleding te wachten op het nieuwe huis. <br /> <br />Maar het zijn niet alleen kledingstukken waar wij blijkbaar moeilijk afstand van kunnen doen. De rest van het huis staat zo volgebouwd met prullaria dat zelfs ik er gek van word. Maar er echt actie tegen ondernemen, tja dat doe ik niet. Want ja, dat ene kleine lelijke beeldje mag dan wel afschuwwekkend zijn, weggooien is ook weer zonde. En wie weet, kan ik het nog meenemen naar de rommelmarkt. Ja, rommelmarkt. Het woord zegt het al. Je probeert daar je rommel te verkopen. Maar als het dus toch rommel is, waarom gooi ik het dan niet meteen weg? Ik heb werkelijk geen flauw idee. Nu moet ik dus wel weer maanden gaan wachten met dozen met 'troep' om dat al dan niet te kunnen slijten op die rommelmarkt. <br /> <br />En wie zegt mij dat de spullen die in de categorie 'goed' vallen en in dozen op het nieuwe huis staan te wachten, wel echt in het nieuwe huis komen? Hoogstwaarschijnlijk blijft de helft van die spullen onuitgepakt in dozen in een kamertje staan, want de kans is groot dat ze niet meer in het nieuwe interieur zullen passen. <br /> <br />Misschien toch maar weer het met zweet en tranen ingepakte goed binnenkort weer uitpakken en op marktplaats proberen te slijten. Voordeel daarvan is dat ik dus gewoon weer wat cash flow krijg om weer een ander afschuwwekkend beeldje te kopen voor in het nieuwe huis.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-947554220036177771?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-78527889026809870292008-02-29T22:26:00.000+01:002008-02-29T22:26:35.240+01:00<a href="http://www.duurzamedinsdag.nl/pictures/picture.zwerfvuil3_20060315112002.20070503123508.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px;" src="http://www.duurzamedinsdag.nl/pictures/picture.zwerfvuil3_20060315112002.20070503123508.jpg" border="0" alt="" /></a> Iedere stad, wijk of straat heeft wel een Jan. Jan de man die de straten netjes houdt. Jan is een bewoner van ons appartementencomplex en wordt vaker met een papierprikker in de hand gezien dan menig medewerker van de Dienst Stadsbeheer. Al jaar en dag is Jan de man die de tuinen van ons complex schoonhoudt. En dat het nodig is, dat is een ding wat zeker is. Wij wonen in wat minister Vogelaar zo 'liefkozend' een probleemwijk noemt. Niks problemen hier, behalve dan de nodige portie zwerfvuil misschien. Maar ja, waar heb je dat nou niet. Maar goed, onze Jan, inmiddels gepensioneerd, gaat nog vol goede moed de straat op en houdt de gemeenschappelijke tuinen bij ons schoon. Met papierprikker en vuilniszak, struint hij de bosjes en grasvelden af om de boel weer helemaal op te frissen. Jan doet dit al jaren, zonder dat de andere bewoners zich geroepen voelen om Jan bij te staan. Oke, ik geef toe, ook ik ben schuldig. Ik ben ook nog niet met papierprikker gespot. Ondanks dat Jan's rug hem zo nu en dan ernstig parten speelt, gaat hij wel de straat op. Die man zou eigenlijk een groot applaus moeten krijgen. Want door weer en wind, gaat Jan er toch op uit. Ook op de dag dat het huisvuil wordt opgehaald, zorgt Jan ervoor dat er nadat ze geweest zijn, er geen afval meer achterblijft wat is blijven liggen. Nee, Jan haalt alles netjes voor ons weg.<br /> <br />Zo ook vrij recentelijk. Jan plukte een colablikje uit de heg welke een of ander onverlaat daar had achtergelaten en wilde deze weggooien, tot hij de straatvegers aan de andere kant van de straat zag. Jan legde het blikje netjes in de goot, zodat deze straatvegers het blikje straks met de ronde mee zouden kunnen nemen. Maar wat schetst Jan's verbazing. Een aantal politieagenten op de fiets stopt achter hem en een ervan bekeurt Jan. Ja, je hoort het goed. De man die de straat altijd keurig schoonhoudt, wordt bekeurd voor het feit dat hij het de straatvegers gemakkelijk maakt: hij vist immers zwerfvuil uit de heg en legt het op een makkelijk mee te vegen plek. Maar Oom Agent had geen oog voor het feit dat Jan alleen maar bezig was de straat schoon te houden. Hij kreeg gewoon een boete van maar liefst € 65,--. Onterecht? Ik dacht het wel. Moet Jan betalen? Ik ben bang van wel, al vraag ik me af of hij niet beter bezwaar kan maken. Het is toch van de zotte dat iemand als Jan een bekeuring krijgt voor het schoonhouden van de straat. Had Oom Agent niks beters te doen ofzo? Als ik het geweest was, had ik de bekeuring tot een propje gemaakt en dit op straat gegooid. Maar ja, dan had Jan dat weer voor me moeten opruimen, dat zou ook niet eerlijk geweest zijn.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-7852788902680987029?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-29457211171393506272008-02-29T21:48:00.000+01:002008-02-29T21:49:10.069+01:00Pak er een gemiddelde editie van bijvoorbeeld De Telegraaf bij en je komt vanzelf woorden tegen waarvan je je afvraagt waar die nou weer vandaan komen. <br /> <br />Neem nou gisteren. De internetversie van deze krant kopt met de tekst "Lokhomo lokt stelende date in de val". Had je al de lokeend, de mierenlokdoos, het lokaas, nu heb je er weer wat nieuws bij: de <em>lokhomo</em>. Wat ik me daar precies bij moet voorstellen, weet ik niet. Ja, het zal ongetwijfeld iemand zijn die homo's lokt, maar hoe, wat en waar? Geen flauw idee. Is het iets wat je in de winkel kunt kopen? Of iemand die je kunt inhuren omdat je op zoek bent naar een homo? Ik heb nog nooit zo'n idiote benaming gehoord. Waarom zou je uberhaupt een <em>lokhomo</em> nodig moeten hebben? Waarom moet je homo's lokken? Trouwens, het lijkt mij toch niet al te moeilijk om in een land als dit waar gelukkig de vrijheid van sexuele voorkeur groot is, een homo te vinden. Daar heb je geen <em>lokhomo</em> voor nodig zou ik zeggen. Nee, dit artikel gaat over iemand die door de Politie is ingehuurd om een man op te sporen, die homo's berooft. Heet zo iemand niet gewoon een lokaas? Ik bedoel, het moet toch niet uitmaken of je dit doet omdat homo's beroofd worden of wanneer hetero's beroofd worden? Als het om iemand ging die hetero's beroofd had, dan noem je zo iemand toch ook geen '<em>lokhetero</em>'? <br /> <br />Deze zelfde krant heeft het ook over '<em>drankdiscriminatie</em>'. Wat moge dat dan wel niet zijn? Een fles wijn voelt zich gediscrimineerd als een fles whisky meer in trek is omdat hij nou net een wat hoger percentage alcohol in zich heeft? Wordt er gediscrimineerd op het percentage? Of worden typische vrouwendrankjes gediscrimineerd ten opzichte van stoere mannendrankjes? Of juist andersom? Of voelen donkere bieren zich gediscrimineerd door de lichtere biervarianten? Ik weet het niet hoor. Feit is dat dit een idiote uitdrukking is. <br /> <br />En wat te denken van de '<em>harry's</em>' van Keira? Nou weet ook ik wel meteen dat ze daar de borsten van Keira mee bedoelen, maar waar komt de term <em>Harry's</em> eigenlijk vandaan? Heeft iemand zijn borsten ooit een naam gegeven? Georgina Verbaan kwam ooit ook al met de mededeling dat zij haar borsten '<em>Harries</em>' noemde. Nou begrijp ik best dat iemand ze bijnamen wil geven, maar om dan in de media die dingen ook meteen '<em>harry's</em>' te noemen, gaat mij iets te ver. Borsten lijkt me in dit geval een betere beschrijving. Maar ja wie ben ik? De mijne zijn niet zo indrukwekkend dat ik ze maar meteen een bijnaam heb gegeven.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-2945721117139350627?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-10035966815844820172008-02-28T15:08:00.004+01:002008-02-29T09:54:18.691+01:00<a href="http://www.zeenz.nl/images/uploads/parkpopznz.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px;" src="http://www.zeenz.nl/images/uploads/parkpopznz.jpg" border="0" alt="" /></a> Gisteren werden alvast de eerste paar namen voor de 28e editie van Parkpop bekend gemaakt. Dit is volgens eigen zeggen het grootste gratis popfestival van Europa, welk ieder jaar gehouden wordt in het Haagse Zuiderpark. Zoals al gezegd, dit eendaagse festival is geheel gratis voor bezoekers. Artiesten vanuit binnen- en buitenland worden aangetrokken om op te treden en dan gaat het niet alleen om aanstormend talent, maar ook de groten der aarde hebben al een keer in het Zuiderpark op het podium gestaan. <br /> <br />Ondanks het weer, is het ieder jaar weer een groot succes. Het publiek en de artiesten maken er een gezellig feest van. Het bezoekersaantal ligt ieder jaar weer hoog. Mensen komen van heinde en ver naar Den Haag om te genieten van ouderwetse gezelligheid in combinatie met goede muziek. Het feit dat het een gratis festival is, zal ook bijdragen aan het succes van Parkpop. <br /> <br />Sinds vorig jaar is er op de zaterdag voorafgaande aan het muziekfestival (welk tradititioneel gehouden wordt op een zondag eind juni) een start gemaakt met Kinderparkpop. De naam zegt het al. Het is een festivaleditie voor kinderen. Hier treden zangers, zangeressen en bands op die het idool zijn van de kleintjes onder ons. Vorig jaar was het een succes en dit jaar verwacht men een herhaling van vorig jaar. Leuk, de organisatie denkt dus ook aan de kinderen, zou je zeggen. Maar niets is minder waar. Natuurlijk denken ze aan de kinderen, maar in tegenstelling tot Parkpop zelf, is deze kindereditie niet gratis. Als je hier met je kinderen heen wilt, moet je eerst € 12,50 neerleggen voor een kaartje. En dit is nou net datgene waar ik me dus mateloos aan erger. Ik zeg niet dat het verplicht moet zijn om Parkpop geheel gratis te houden, maar ik vind de afweging om nou net dat kinderparkpop niet gratis te doen, twijfelachtig. Want zeg nou zelf, kinderen kosten al handen vol geld (tuurlijk, dat wist je van te voren, maar dat terzijde). En een dagje uit met de kids is al helemaal onbetaalbaar geworden. Want het blijft niet bij de muziek, nee, de kinderen willen (begrijpelijk) ook iets lekkers te eten of te drinken en dan tikt het allemaal hard aan. En wat doe je als ouder als je kinderen graag willen? Je gaat toch, ook al besef je je terdege dat het erg veel geld kost. Zeker als je al vanaf de andere kant van het land moet komen. Het is wel duidelijk dat hier op het schuldgevoel van ouders wordt ingespeeld. Pa en ma kunnen lekker zondag gratis feesten, dus dan moet er maar iets voor over gehad worden om de kids een dag eerder te vermaken. Want zeg nou zelf, wie kan nou zo'n naar Kinderparkpop jengelend en verdrietig kind zoiets ontzeggen? Niemand toch? Nee, je gaat als ouder vanzelf wel door de knieen. Je wilt immers door ouders van klasgenootjes van je kroost niet aangezien worden als een 'zuinige' ouder. Zal dat dan ook de hele insteek van de organisatie van Parkpop zijn geweest? De kindereditie betalend maken want pa en ma komen toch wel met geld over de brug? Kijk, bij de reguliere Parkpopeditie maak je zelf de afweging of je gaat of niet. Zelfs als je ervoor moest betalen. Je beslist dan zelf of je dat het waard vind. Maar bij de kindereditie is dat toch ietsjes anders. Niet jij, maar in feite je kind (middels zijn gedrag als jij zegt dat hij niet mag gaan) beslist of jij kaartjes gaat halen voor deze editie. Ik vind de afweging om kinderparkpop betalend te maken dus op zijn minst discutabel. Maar ja, wie ben ik? Ik heb geen kinderen die per se naar Kinderparkpop willen gaan. Ik kan nog lekker zelf beslissen wat ik zondag de 29e juni ga doen.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-1003596681584482017?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-27337271113715294192008-02-19T16:55:00.003+01:002008-02-20T16:29:26.703+01:00"Alles geregeld voor jullie bruiloft?" <br />Ehm, ja volgens mij wel, althans de belangrijkste dingen.<br /><br /><br /><a href="http://www.dvdinfo.be/images/reviews/1617-2.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px;" src="http://www.dvdinfo.be/images/reviews/1617-2.jpg" border="0" alt="" /></a> "Al vervoer geregeld?""<br />Ja, daar zijn we druk mee bezig. Het liefst willen we met een witte trouwkoets naar het stadhuis gaan. We willen ons een beetje verheven boven de rest voelen, zoals een prins en prinses. Achter de koets zou dan de familie in een paardentram moeten volgen. In ons geval zal het meer lijken op Shrek en Fiona in een koets, maar het gaat om het idee. Ware het niet dat wij een ietsiepietsie laat zijn met het regelen van het vervoer. Het is nog best moeilijk om last minute aan een koninklijk vervoersmiddel te komen. De alternatieven zijn op zich ook niet slecht: een witte London Cab met een Oldtimer bus voor de familie. Maar ja, dat is ook meteen weer een stuk duurder. Andere auto's zouden ook nog kunnen, maar wij zijn niet het type a la P. Diddy dus een pooierbak zien wij ook weer niet zitten. De komende dagen wordt het wat dat betreft dus knopen doorhakken, willen we niet eindigen met een bakfiets. <br /> <br />"De uitnodigingen uitgezocht?"<br />Shit! De kaartjes. Natuurlijk zijn we die niet vergeten, maar gisterenavond in bed realiseerde ik me ineens dat het nog maar 8 weken is voor we gaan trouwen en de uitnodigingen moeten natuurlijk wel uiterlijk over 2 weken bij iedereen in de bus liggen. Nou zou dat geen probleem zijn als we al een idee qua kaartjes hadden, maar dat is nou juist het hele probleem. We hebben werkelijk geen flauw idee. De standaard kaarten die door de drukkerijen worden aangeboden, zijn absoluut niet ons ding. Zelf kaartjes maken? Ach ja, waarom niet. Dan krijg je wel wat je precies wilt. Maar het vergt wel het nodig aan werk. En ik denk dat de tekst nog het moeilijkste is. Ik had al in gedachten dat een aantal regels van een Robbie Williams song misschien niet zou misstaan op onze kaart. Maar toen ik al zijn songteksten ging doorlopen, realiseerde ik me pas dat die gozer gewoon echt alleen maar beledigdende danwel depressieve teksten heeft. "You were there for summer dreaming, and you are a friend indeed. And I know you'll find your freedom, eventually. For Eternity" vind ik nou niet echt passend voor op een bruiloftskaart. Dat Eternity zou wel passend zijn, maar dat 'you'll find your freedom' lijkt me niet echt toepasselijk. <br /> <br />Soms vraag ik me af waar we in godsnaam aan begonnen zijn. Waren we nu maar, zoals mijn hubby to be voorstelde, naar een ver eiland afgereisd en hadden we elkaar daar maar eeuwige trouw beloofd. Had een hoop geregel, gestress en irritaties gescheeld. Maar ja, dat is achteraf praten. Nu is het te laat. Ik denk dat we er verstandig aan doen, dit huwelijk echt tot de dood ons scheidt vol te houden, want nog een bruiloft overleef ik niet.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-2733727111371529419?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-52816333405829105242008-02-14T14:36:00.002+01:002008-02-14T14:44:40.002+01:00Valentijnsdag. Half Nederland lijkt er al weken naar uit te kijken. Ik niet. Voor mij is het net zo'n dag als iedere andere. Ik zal niet ontkennen dat ook ik stilletjes hoop dat manlief er aan denkt en iets leuks voor me meeneemt, maar anderzijds vind ik het zo'n ontzettende geldverspilling. Want voor wie is Valentijnsdag nou het leukst? Juist ja, voor Hallmark, TNT Post, Fleur Op, de kadowinkels en al die andere zakkenvullers. Doe ik er aan mee? Nee. Tenzij manlief vanavond ineens met iets heel liefs, schattigs, romantisch en kleins aan komt zetten, waarbij ik natuurlijk eerst heel boos moet reageren omdat '<em>hij dat toch echt niet had hoeven doen</em>' en ik vervolgens diep van binnen dolblij zal zijn dat hij er aan gedacht heeft. In dat geval heb ik nog wel ergens thuis een kaart achter de hand om de indruk te wekken dat ook ik er aan gedacht heb en niet alleen hij. <br /><br /><a href="http://imgs.xkcd.com/comics/valentines_day.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px;" src="http://imgs.xkcd.com/comics/valentines_day.jpg" border="0" alt="" /></a> Vond ik het vroeger ook niet leuk? Nee, niet echt. Ik kan nou niet zeggen dat de mannen stonden te springen om mij een kaartje te sturen. Ja, in de loop der jaren heb ik er wel een enkele gehad, maar ik vraag me af hoeveel ik daarvan serieus had moeten nemen. Nou zijn roze en rood toch al niet mijn lievelingskleuren, dus echt missen doe ik die mierzoete roze / rode attenties niet. En trouwens, waarom zou vandaag nou net de dag moeten zijn dat jouw prins op het witte paard zijn liefde moet gaan betuigen. Kom op zeg, dat kan hij toch ook wel op een andere dag doen. Dat is ook nog eens een stuk spontaner. <br /> <br />Nee, voor mij gaat deze dag niet snel genoeg. Morgen zie je nergens meer roze en rode harten in de etalages en is het alsof het nooit anders geweest is. Dan liggen de paashazen weer in de schappen en word je dood gegooid met paaseieren. Ik kan haast niet wachten.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-5281633340582910524?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-6110075512977122802008-02-13T16:00:00.001+01:002008-02-13T16:04:08.524+01:00Ken je dat gevoel dat je wereld lijkt in te storten? Nou ik wel. Het gebeurde mij afgelopen vrijdag. Zit je lekker in de trein, lees je je krantje omdat je je verheugt op een column van je grote heldin, staat erbij dat het voorlopig haar laatste is omdat ze drie weken op vakantie gaat. Dan slaat de paniek toe. Aaf mag helemaal niet op vakantie. En al zeker niet naar Thailand. Voor je het weet, vindt ze het daar zo leuk dat ze niet meer terug komt. En wat moet ik dan? De NRC Next is toch helemaal niks meer zonder Aaf? En trouwens, waarom levert ze haar copy niet gewoon aan via de mail vanuit Thailand. Dit kan ze haar fans toch niet aandoen. Drie weken zonder Aaf Brandt Corstius. Dit worden drie hele zware weken, neem dat maar van mij aan. <br /> <br />Maar goed, Aaf krijgt wel een opvolgster. Oke, moet gezegd worden, weer een vrouwelijke columniste dus mijn interesse is al gewekt. Misschien ontstaat hier alsnog een nieuwe heldin voor mij en wil ik helemaal niet meer dat Aaf terugkomt. <br /> <br />Maandag de column maar meteen gelezen van deze Olga van Dithuijzen. Olga is blijkbaar net terug van vakantie. Wat is dat toch met die vakanties van iedereen. De een gaat en de ander komt terug. Leuk om te lezen? Nee, natuurlijk niet. Zeker niet als jijzelf voorlopig nog geen vakantie in het verschiet hebt liggen en er wel hartstikke aan toe bent. Maar goed, ik heb maar even over de toespelingen naar haar vakantie heen gelezen. Ach, best aardig zo'n column van Olga, maar ze haalt het in de verste verte niet bij heldin Aaf. Dinsdag ook de volgende maar eens gelezen. Want tja, misschien moet ik wel gewoon aan Olga wennen. Niet iedereen kan meteen aan Aaf tippen. <br /> <br />Mijn god, wat is dit? Better yet, wie is dit in godsnaam en wat doet ze hier op de plaats van Aaf? Weer heeft ze het over haar vakantie in Iran en in tegenstelling tot gisteren, vind ik er geen ene bal aan. Ik voel de wanhoop op me neerdalen. Ik krijg straks echt afkickverschijnselen van Aaf. En een goed remedie is er niet, althans Olga is in elk geval het medicijn niet. Het arme kind schrijf leuk hoor, daar ligt het niet helemaal aan. Maar ik heb toch het idee dat ze redelijk geobsedeerd is door haar vakantie in Iran. Om maar niet te spreken van het feit dat mevrouw graag een biertje lust. Niks mis mee hoor, ik lust er ook wel een. Maar als ik haar drie columns van deze week naast elkaar leg, overheerst het 'bier'gevoel toch wel. Je zou bijna zeggen dat mevrouw aandelen in de bierbrouwerij heeft. <br /> <br />Ik geef haar nog tot eind van deze week de kans en als ze die niet waarmaakt, zit er voor mij niks anders op dan treuren om de vakantie van heldin Aaf en hopen dat ze om onverklaarbare redenen eerder terug komt. Egoistisch? Nee natuurlijk niet. Zij heeft ons verlaten, ik haar niet.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-611007551297712280?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-66190952762246393912008-02-07T16:58:00.001+01:002008-02-07T16:58:46.328+01:00Heeft ie het nou wel of niet gedaan? Dat was de grote vraag die heel Nederland vorige week bezig hield. Maar na zondagavond, weet iedereen het zeker: hij heeft het gedaan. Maar heeft ie het nou ook echt gedaan? Dat blijf ik me stiekem toch nog afvragen. <br /> <br />Ik ben geloof ik een van de weinigen geweest die het vertikt heeft om zondagavond op SBS af te stemmen. De persoon Peter R. de Vries irriteert me al enige tijd mateloos. Niet zozeer om hoe hij onrecht aan de orde stelt. Nee, wat dat betreft, vind ik goed wat hij doet. Mede dankzij hem is er duidelijkheid gekomen omtrent het lot van Romy en Marion van Buuren. Mede dankzij hem zijn de onschuldigen in de Puttense moordzaak weer op vrije voeten gekomen en zo kan ik nog een legio voorbeelden noemen. Maar de manier waarop De Vries de laatste paar jaren bezig is, zint mij absoluut niet. Mediageil, dat is wat hij geworden is. En misschien zou ik dat ook wel worden als ik zo bekend als hij zou zijn, maar dan nog vind ik dat de oplossing van een zaak voorop moet staan en niet de media-aandacht die je eraan besteedt. Het hele mysterieuze gedoe erom heen. De vooraankondigingen die al dagen de kranten en de tv regeerden. Nee, dat deed mij beseffen dat ik niet ging kijken. Ik ben meer het type van "als je iets belangrijks te melden hebt, doe het dan" en probeer niet zo de kijkcijfers omhoog te trekken en je programma te promoten. Wij hebben thuis bewust gekozen om niet te gaan kijken. Natuurlijk was ook ik wel een tikkeltje nieuwsgierig naar wat Joran te melden had, maar meer dan een tikkeltje was het niet. En achteraf bleek het ook helemaal geen probleem dat ik de uitzending niet gezien had, want al dagen lees en hoor je niks anders dan Joran, Joran en nog eens Joran en komen de beelden in veelvoud voorbij. <br /> <br />Nou heb ik dus wel wat beelden gezien en delen van zijn 'bekentenis', maar ja, wat moet je ervan denken. Die gozer zit apenstoned in de auto, naast een man die er in mijn ogen nog dubieuzer uitziet dan Joran zelf en hij verklaart een en ander. Is het waar? Het zou zo maar eens kunnen zijn. Een beetje dom (zoals Maxima het zo leuk zou kunnen zeggen) was het wel van hem, of het nou waar is of niet. Dom als het waar is, want welke idioot gaat nou tegen een vriend (ja, zo zag Joran Patrick Van der Eem echt) zeggen wat er daadwerkelijk gebeurd is, terwijl je wel al jarenlang tegen Justitie je kaken op elkaar hebt weten te houden. Dom is het ook als je het zomaar verzonnen hebt, want welke idioot gaat nou zoiets verzinnen als hij verdachte in diezelfde verdwijning is geweest. Kortom, over een ding ben ik het met de meeste mensen eens, Joran is 'een beetje dom' en er zit ergens een steekje los. <br /> <br />Maar laten we het eens gaan hebben over de man die plotseling de held van Nederland is geworden: Patrick Van der Eem. Deze Van der Eem die de moraalridder uithangt en beweert dat hij het allemaal voor "Beth, Aruba en de Verenigde Staten" heeft gedaan. Ik vertrouw die vent voor geen cent. Hij beweert dat hij tranen in zijn ogen kreeg, zodra Joran de auto uit was. Ja, misschien van de wietlucht die in de auto hing, maar kom op zeg. Je kunt mij redelijk wat wijsmaken, maar dat Patrick echt meelevend was, dat absoluut niet. Als je echt meelevend bent met de nabestaanden, dan vertel je Joran toch de waarheid over het feit dat je niet kunt begrijpen dat hij niet eerst heeft gekeken of het meisje nog leefde of niet. Dan zeg je toch dat hij een ambulance had moeten bellen. Nee, Patrick blijft met een uitgestreken kop hangend achter het stuur rondjes rijden. <br /> <br />Maandagavond waren hij en zijn nieuwe beste vriend Peter R. de Vries bij Pauw en Witteman en ik heb toch zo maar het vermoeden dat die twee heren ook een beetje twijfelen aan de goede bedoelingen van op zijn minst de heer Van der Eem. Ze vroegen zich, net als ik, af waar die ritjes naartoe gingen, toen hij met Joran in de auto zat. "Gewoon rondjes rijden" was zijn antwoord. Gewoon rondjes rijden? Wat is dat nou voor iets idioots. Het lijkt mij dat Joran wel belangrijkere dingen te doen had dan urenlang onbezonnen rondjes te rijden zonder een vaste eindbestemming. Het was niet alsof Joran dacht "Goh laat ik eens mee gaan rijden en zien waar we uitkomen, misschien kan ik onderweg nog wel even mijn grote geheim kwijt". Ik heb zo het idee dat er meer achter dit alles steekt dan de heren Van der Eem en De Vries kwijt willen. En ook vind ik de € 25.000,-- die Van der Eem in het vooruitzicht gesteld werd bij een 'bekentenis' van Joran een beetje dubieus. Die man had er dus echt alles voor over om Joran te laten zeggen, wat De Vries graag wilde horen. Het ging hem niet om de waarheid. Hij zag Joran in een casino en rook meteen geld. <br /> <br />En nogmaals, misschien is het allemaal wel waar wat Joran tijdens die autoritten bekend heeft, die kans is heel groot, maar is deze manier nou echt nodig? Ja, zullen velen onder jullie zeggen. Maar daar ben ik het gewoon niet mee eens. Je had ook de beelden alleen aan Justitie kunnen geven en zien wat zij ermee doen en ze niet meteen uitzenden met de nodige bombarie. Als blijkt dat Justitie er helemaal niks mee zou doen, kan je altijd nog overwegen om het publiekelijk te maken. Maar blijkbaar waren kijkcijfers van een hogere orde. <br /> <br />Feit blijft dat Joran & Co de gemoederen flink bezig blijven houden want al bijna een week lang is het Joran en Natalee Holloway wat de klok slaat. Ik heb er mijn buik inmiddels van vol en na deze blog zal ik het er dan ook niet meer over hebben. De discussie blijft anders eindeloos doorgaan. Ik heb liever dat er eindelijk duidelijkheid komt in deze zaak, dan de hype die nu ontstaan is. Als Joran echt schuldig is, dan moet hij meteen opgepakt worden en gestraft worden, maar het geflierefluiter en louter beschuldigingen uiten op dit moment, dat moet gewoon stoppen. Verhoor die gozer, trek zijn verhaal na. Het lijkt mij dat als zijn bekentenis waar is, dat heel makkelijk te bewijzen moet zijn.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-6619095276224639391?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-50388631359686194142008-02-06T13:10:00.000+01:002008-02-06T13:19:50.149+01:00Concertkaartjes worden binnenkort bij opbod verkocht via veilingen op internet in plaats van via de reguliere voorverkoopadressen, althans dat verwachten deskundigen in de muziekbranche. In het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten blijkt volgens een recent gelezen artikel deze methode al erg veel succes te hebben. Deskundigen voorspellen dat de veiling van de kaartjes misschien dit jaar al in ons land in kan gaan. Ik als muziekliefhebber hou mijn hart vast. Dit gaat ongetwijfeld leiden tot een verdubbeling, zo niet verdriedubbeling van de prijs van een concertkaartje. De lol is er dan toch al snel vanaf? Ik bedoel, een leuk avondje uit is er dan niet meer bij. Ja, misschien wel als je toch te veel geld hebt, maar ik heb dat niet dus zal de frequentie van mijn concertbezoek ernstig teruglopen als de plannen worden doorgezet.<br /> <br />Ik begrijp best de insteek van dit alles. Want tja, als concertorganisator ontvang je niks extra's als concertkaartjes die via de officiele weg zijn aangekocht, via de zwarte markt voor grof geld van de hand worden gedaan. Je zou haast medelijden krijgen met deze organisaties (als je niet in je achterhoofd houdt dat ze toch wel grof geld verdienen op die kaartjes, of ze nou worden doorverkocht op de zwarte markt of niet). Maar moeten de concertgangers hier dan maar meteen de dupe van worden? Het lijkt wel alsof muziekbranche allerlei manieren aangrijpt om de terugloop van cd-verkoop te compenseren. De consument is hoe dan ook de dupe. <br /> <br />Natuurlijk erger ik me ook groen en geel aan het feit dat doorgaans bij uitverkochte concerten er nog kaartjes in overvloed via sites als e-bay en marktplaats worden aangeboden tegen absurde prijzen, maar of dit nu de oplossing is? Het lijkt mij niet. Ja, je gaat de zwarte markt op die manier wel tegen, maar is er dan echt niets anders te verzinnen? Ik heb sowieso geen goed woord over voor deze handelaren. Ik begrijp best als je onverhoopt niet kunt gaan, dat je je kaartje wilt verkopen, maar er meteen een slaatje uitslaan? Nee, daar walg ik gewoon van. De fan die net niet snel genoeg was bij een voorverkoop, wordt op die manier de dupe. Als fan sta je lang in de rij bij bijvoorbeeld het postkantoor en dan net als jij aan de beurt blijkt te zijn, zijn de kaartjes op. Wat dan? Je had je er zo op verheugd. Snel even op marktplaats kijken of er nog kaartjes over zijn. Ja, die zijn er wel, maar tegen een dubbele prijs als die je er via de normale verkoop voor had moeten betalen. Natuurlijk zijn er mensen die dan toch gaan, maar een gemiddelde fan kan en wil dat er gewoon niet voor betalen. <br /> <br />Naar wat ik gelezen heb, gaan straks de meest gewilde kaartjes (eerste rangs-zitplaatsen en staanplaatsen helemaal voorin) via een veiling in de verkoop. Men redeneert dat degenen die die plekken willen, daar best grof geld voor over zullen hebben, dus waarom niet vanuit de organisatie zelf op die manier dan maar de kaarten van de hand doen in plaats van de zwarthandelaren hun gang laten gaan. <br /> <br />Is er nou echt niks anders te verzinnen? Zet kaartjes bijvoorbeeld op naam en laat mensen zich legitimeren. Klopt naam en legitimatie niet, dan kom je er gewoon niet in. En als je onverhoopt niet kunt gaan, dan zou het mogelijk moeten zijn om (desnoods tegen een kleine administratieve vergoeding) de kaartjes weer aan de organisator terug te verkopen. Ik begrijp best dat ook dit geen waterdicht plan is en er ook heel wat zwakke punten moeten worden weggewerkt, maar het schaadt de echte muziekliefhebber denk ik een stuk minder dan verkoop van kaartjes via opbod.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-5038863135968619414?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-75792900267150135192008-01-30T13:51:00.000+01:002008-01-30T13:52:16.145+01:00Maandagavond tijdens het half acht journaal realiseerde ik het me pas echt. Ik word angstig voor de nieuws. Huilend keek ik naar de tv-beelden. Het feit dat ik alleen thuis was en een vervelende werkdag achter de rug had, zal ook meegespeeld hebben in deze toch wel plotselinge bui van zwaarmoedigheid, maar feit blijft dat het pas gisteren tot me doordrong. <br /> <br />Ik keek naar de beelden uit Kenia. Hoe Kikuyo's de Luo's agressief te lijf gaan. De beelden vertonen min om meer de moord op een aantal Luo's. Kikuyo's gewapend met kapmessen en stokken met grote spijkers erin, belagen de vluchtende Luo's. Een man wordt in elkaar geslagen en vervolgens zie je zijn bloedende lichaam op straat liggen, alwaar er ook nog een auto over zijn lichaam heen rijdt. Ik kon de beelden niet verdragen. Dikke tranen stroomden over mijn wangen. "Hoe ver kan een mens gaan om een ander zoiets aan te doen?", vroeg ik mezelf af. Maar toen realiseerde ik me ook dat ik eigenlijk niks wist van de situatie daar. Natuurlijk wist ik dat sinds de verkiezingen in december alles in snel tempo mis is gegaan in Kenia, maar afgezien van de blijkbaar teleurstellende uitslag van de verkiezingen, had ik geen idee wat er speelt in Kenia.<br /> <br />Nu ik me er wat verder in verdiept heb, kan ik nog geen antwoord op die prangende vraag "Waarom?" bedenken. Komt het door de grote verscheidenheid in etnische groepen in Kenia? Of weten de mensen daar niet anders dan problemen met geweld op te lossen? <br />Plotseling moest ik terugdenken aan begin jaren '90 toen de Hutu's en de Tutsi's elkaar met kapmessen te lijf gingen. Ook toen kwamen er gruwelijke beelden vanuit Rwanda op de tv. Toen vielen er tussen de 500.000 en 1.000.000 doden tijdens deze etnische zuiverheden. Hoeveel doden gaan er in Kenia nog vallen? De teller staat inmiddels al rond de 850. Niet veel in vergelijking met de genocide in Rwanda, hoor ik je denken, maar nog altijd 850 te veel. Het lijkt misschien allemaal een ver-van-mijn-bed-show, maar onze oogkleppen ervoor sluiten, heeft geen zin. Hoe ernstig en schokkend de beelden ook zijn, ik ben wakker geschud. Alleen heb ik geen flauw idee wat ik voor deze mensen zou kunnen doen. Ze doen het elkaar namelijk aan. En waarom? Omdat ze blijkbaar niet met andere stammen kunnen samenleven. Zou ik in dezelfde situatie ook zo handelen? Ik weet het niet. En ik wil het ook niet weten. <br /> <br />Wat dichter bij huis, valt het me op dat ook in Nederland het mes maar al te graag gebruikt wordt. En dan heb ik het niet over het mes waarmee de man des huizes 's avonds het vlees snijdt, maar over de jeugd die op scholen rondloopt met messen. Deze week nog werden er in Breda en in Rotterdam twee tieners neergestoken. Waarom in godsnaam? Omdat je het niet eens bent met de ander? Hoe haal je het trouwens in je hoofd om in een ander te gaan prikken alsof het een warm stuk vlees. Problemen los je niet op met geweld. Is de maatschappij aan het verharden of hoort dit bij het leven? Ik snap het niet. Ik snap het werkelijk niet. Het gebruik van geweld is blijkbaar voor mij nog een groot raadsel.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-7579290026715013519?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-68070461702117331812008-01-11T11:14:00.000+01:002008-01-11T12:00:45.394+01:00Nieuw jaar, nieuwe kansen. Maar wat voor kansen? In elk geval niet voor de Staatsloterij, want begon het jaar nog een heel ieniemienie klein beetje prettig op dat vlak (we hebben toch zeker wel het fenomenale bedrag van ... tromgeroffel ... € 10,-- gewonnen), gisteren bleken onze kansen verkeken. Niks noppes nada bij de trekking van januari. Dus ja, wat voor kansen brengt dit nieuwe jaar ons dan? De kans om miljonair te worden zit er echt niet in. De kans om te trouwen? Maar ja, is dat een kans? Nee, da's gewoon pure liefde en heeft niks met kansberekening te maken. Een nieuw huis. Ja, dat zou op kansen kunnen lijken. De kans bestaat namelijk dat je niet wordt uitgeloot voor een woning, maar aangezien wij vorig jaar dus al het huis gekocht hebben, is dit geen 2008 kans. Dus ja, wat dan in hemelsnaam? <br /> <br />Ik denk dat ik dit jaar mijn eigen kansen maar moet creëren. Misschien mezelf de kans gunnen om toch nog iets van mijn leven te maken. In plaats van ondergestoft in een suf kantoor te zitten, wil ik iets doen. Ik wil actief zijn. Ik wil, ik wil ... ja ik wil zoveel. Maar allereerst wil ik me voor de volle 100% op mijn studie interieurstyliste/coloriste werpen. Dit is namelijk wat ik leuk vind. Niet dat suffe gedoe achter een bureautje met mijn neus diep in de juridische vraagstukken gedoken. Na dik 10 jaar ben ik dat gewoon beu. Een mens zou depressief worden van al die echtscheidingen, burenruzies en faillissementen. Ik wil iets creatiefs doen. En als deze studie me goed bevallen is, wil ik hem misschien nog wel vervolgen met de studie binnenhuisarchitectuur. Ik zie het al helemaal voor me. Marianne als een volgende Jan de Bouvrie. Na een aantal jaar als freelancer aan de slag te zijn geweest, start ik een eigen bedrijfje, gevolgd door een eigen meubellijn, mijn een eigen kleine imperium. Ja sorry hoor, maar mag ik ook eens wegdromen van dingen die nevernooit niet gaan gebeuren? Maar in die richting wil ik wel denken. Niet dat eigen bedrijf en heel succesvol zijn, want die droom, zal altijd een droom blijven. Maar wel het stylen en designen. Come to think of it, dat nieuwe huis van ons, dat heeft dus toch een kans voor 2008. Wat voor een? De kans om mijn theorie in de praktijk te brengen. Als ik me aan het juiste tempo houd, ben ik klaar met de opleiding als het huis wordt opgeleverd. Kan ik meteen met kleurstaaltjes enzo aan de slag. <br /> <br />Is dit mijn enige droom? Nee, waar beleef ik nog meer veel plezier uit? Schrijven. Ja, mijn hoofd spoelt over van ideeën en soms moet ik ze gewoon op papier zetten. Mijn mond maakt altijd wel overuren en staat geen seconde stil, maar in mijn hoofd is het nog chaotischer. Moet ik mijn schrijfhobby in 2008 een kans geven? Ja, ik denk het wel. Want zeg nou zelf, wat is er leuker dan lezen? Nou, schrijven dus. Ik lees me een slag in de rondte op diverse vlakken, maar stiekem droom ik van een carrière als schrijfster, columniste of verslaggever. Dat is toch heerlijk. Je eigen creativiteit omzetten in iets tastbaars: een tijdschrift of voor mijn part een boek wat op de bestsellerlijst komt. <br /> <br />In december zullen we het merken. Welke kansen heb ik benut en welke kansen hebben me voldoening gebracht? Only time will tell, maar ik weet in elk geval zeker dat ik alle leuke kansen dit jaar met beide handen aangrijp.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-6807046170211733181?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-73935746643816033742007-12-05T02:37:00.000+01:002007-12-04T17:37:42.831+01:00Imagine this: <em>Je ligt thuis op bed, kleren nat van het zweet, emmer om eventueel in over te geven naast je bed en toilet binnen handbereik</em>. <br /><br />Dat is zoals mijn dag er momenteel uit ziet. Ziek? Ja, volgens mij wel. Een of ander virusje heeft me te grazen genomen. Niks ernstigs, behalve erg vervelend, maar ik overleef het allemaal wel. Maar ja, wat moet je doen, als je zo eenzaam en zwetend in bed ligt? Juist, dat vroeg ik me ook af. <br /><br />Ik heb mijn laptop maar naar de slaapkamer verplaatst en ben maar eens gaan rondneuzen in mijn mailbox. Vriendinnetje Di heeft haar reisverslag weer aangevuld en ik heb nu eindelijk tijd om dat uitgebreid te gaan lezen. Mijn god, wat ben ik stinkend jaloers op die meid. Ze zit in Azie en doet echt de meest uiteenlopende dingen daar. Dingen die ik zelf nooit zou durven of doen, maar als ik dit zo lees, wil ik ook zo graag. Ik zit momenteel in een fase dat ik echt iets anders met mijn leven wil. Dat wil zeggen, iets anders met mijn werk-leven. Kantoorbaan gaat na 12 jaar toch wel vervelen en als ik Di zo over de wereld zie zwerven, begint het bij mij ook weer te kriebelen. Ik wil ook weg. Nou, wat houd je tegen, zul je wel zeggen. Maar wat dacht je van een aanstaande bruiloft, een nieuw huis en onze banen? Nee, Johan en ik kunnen echt niet onbezonnen onze baan opzeggen en naar het eind van de horizon vertrekken. Hoe graag ik ook zou willen. Wij hebben ons geld en tijd nodig voor de voorbereidingen van de bruiloft en ook moeten we hard geld opzij zetten voor een nieuwe keuken in onze volgend jaar op te leveren nieuwbouwwoning.<br /><br />Maar als je zo zwetend in bed ligt, verlang je toch (ondanks dat je het al zo verdomde warm hebt) naar warme oorden. Baas Hans en eega Chandra zijn vandaag naar Zuid Amerika vertrokken. Die gaan daar lekker een paar maanden rondtouren in hun camper. En wat had ik toch graag in de reistas mee gegaan. Ik wil ook avonturen beleven, ik wil ook het idee hebben dat ik leef. Ik wil iets doen, iets wat leuk is. Ik wil ... ik weet niet wat ik wil. Maar ik wil gewoon iets compleet anders. Ik zou bijna gaan denken dat ik in een midlife crisis verkeer.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-7393574664381603374?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-29625953217380419792007-11-01T20:01:00.000+01:002007-11-01T12:10:27.362+01:00Daar zit ik dan als dertiger. Mijn haar wat beter gefohnt, mijn lippen wat dikker gestift en mijn allerslankste outfit bij elkaar gezocht. Waarom? Ja, waarom eigenlijk. "Meid, stel je niet aan, het is maar een concert" hou ik mezelf nog voor. Maar wel een concert met jeugdsentiment. Want de laatste keer dat ik naar Take That ging, was ik jong, super slank en helemaal into Robbie Williams en de rest. Oh en had ik al gezegd dat ik toen vooral jong en slank was? Toch een beetje met zenuwen in mijn lijf kijk ik uit naar vanavond. Had ik eerder deze week eigenlijk niet eens meer zo'n zin om te gaan, nu het tijdstip genaderd is en ik de liedjes uit de oude doos weer geluisterd heb, is de spanning van vroeger weer helemaal terug. Unlike then, heb ik dit keer gewoon zitplaatsen want je kan veel van me verwachten, maar niet dat ik voor Take That in de rij ga liggen in die gure kou. Nee, dat doe ik maar bij een iemand en die zit helaas niet meer bij Take That. <br /> <br /><a href="http://www.vinyltap.co.uk/gallery/ne/newkiibly6076638792733060.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px;" src="http://www.vinyltap.co.uk/gallery/ne/newkiibly6076638792733060.jpg" border="0" alt="" /></a> Althans, dat hield ik mezelf vanmorgen voor: voor niemand behalve Robbie ga ik voor de deur liggen. Maar toen mijn vriendin E. en ik wat herinneringen aan the old days aan het ophalen waren en ik op youtube ineens stuitte op New Kids On The Block videoclips, wist ik het allemaal niet zo zeker meer. God, wat was ik gek van die band. En nu ik die oude filmpjes weer bekijk, weet ik ook meteen weer waarom: knappe Jon, rappende Donnie, zingende Jordan en lekker-zijnde Joey. Ja ik weet het, Danny was er ook nog, maar daar heb ik nooit om getaand. Nee Joe McIntyre, dat was de hunk uit mijn jeugd. En als ik zie hoe hij er nu uit ziet, dan weet ik het zeker: ik had een zeer goede smaak. Terwijl ik naar mijn beeldscherm kijk, hoor ik bekende tonen van hun hits, zie ik de soepele dansbewegingen en de pretoogjes van Joey voorbij komen. <br /> <br />Vriendin E. zegt nog gekscherend "Nou voor een reunie-concert van NKOTB gaan wij ook wel voor de deur liggen he?" en weet je, ik vind dat niet eens zo'n gek idee. Een reunie van die gasten, dat zou toch geweldig zijn. Liggen in de kou? Who cares? Voor Joey & Co ben ik daar best toe in staat. Want weet je, oude liefde roest echt niet!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-2962595321738041979?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-27233229132630707402007-10-02T15:09:00.001+02:002010-05-13T14:22:21.942+02:00klik hier: <br /><a target="_blank" href="http://www.een.nl/?id=19738"><img src="http://www.een.nl/api/banner/?id=19738&type=medium_rectangle" width="300" height="250" border="0" alt="www.een.nl" /></a><br /><br />EEN; jij maakt het verschil<br /><br />In 2000 beloofden regeringsleiders van bijna alle landen in de wereld tijdens een VN-top armoede en ongelijkheid de wereld uit te helpen. Deze belofte is verwoord in acht millenniumdoelen. Een prachtige en unieke belofte, die in 2015 gehaald moet zijn. Wereldwijd wordt daarom nu in 122 landen campagne gevoerd, waaronder ONE met Bono in de Verenigde Staten en Deine Stimme gegen Armut in Duitsland.<br /><br />In Nederland maken we ons met de campagne EEN sterk voor deze millenniumdoelen. Samen met tientallen BN’ers zoals Bløf, Tygo Gernardt, Fatima Moreira de Melo en met meer dan vijftig organisaties, vraagt EEN om jouw stem. Door op www.EEN.nl je stem te geven roep je regeringsleiders op een einde aan armoede te maken.<br /><br />Ted van Hees, project¬leider van EEN, over wat er moet gebeuren: “EEN vertaalt de steun die mensen ons geven in druk op de Nederlandse en Europese politiek om zo de regering moed en kracht te geven een voortrekkersrol te spelen naar andere landen. Landen als Frankrijk, Engeland, Japan en de Verenigde Staten hebben namelijk wél mooie beloftes gedaan, maar die maken ze nauwelijks waar. Zo ging hun bijdrage aan ontwikkelingshulp in 2006 zelfs achteruit.” <br /><br />Om die reden kunnen we het halen van millenniumdoelen niet alleen van de politiek laten afhangen. Met partners als Fair Food geeft EEN praktische tips waarmee iedereen heel een¬voudig een persoonlijke bijdrage kan leveren aan het behalen van de millenniumdoelen. Dat is niet zo maar een kwestie van geld ophalen, maar juist bewust nadenken en stappen zetten in het dage¬lijks leven. Ted van Hees: “Het is fantastisch, hoe mensen hun tijd, energie en creativiteit in¬zetten om de millenniumdoelen te helpen halen . De millenniumdoelen zijn realistisch en haal¬baar en dat gaan we massaal aan de politiek laten zien!”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-2723322913263070740?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-45170933793938351272007-09-21T02:05:00.001+02:002010-05-13T14:21:32.523+02:00Gisterenavond een erg gezellig avondje met een vriendinnetje gehad. Lekker drankje en hapje gedaan op Kijkduin en natuurlijk genoot ik super van het gezelschap. Mijn vriendinnetje is namelijk een echte avonturierster. Ze is in het voorjaar teruggekomen van dik acht maanden Zuid Amerika en gaat eind oktober voor een aantal maanden naar Azie om rond te trekken. En man, wat ben ik jaloers op haar. Ik zou zo met haar willen ruilen. Ook al ben ik niet zo avontuurlijk als zij want ik weet niet of ik wel in mijn eentje erop uit zou (durven) trekken, maar ach, wie weet. Als je mij twee jaar geleden had gezegd dat mijn vriendinnetje dat zou doen, had ik je ook raar aangekeken. <br /> <br />Vanmorgen haar web-log over Zuid Amerika nog maar eens overgelezen en de kriebels komen weer. Ik wil ook weer weg. En dan gewoon ergens heen waar ik nog niet geweest ben. Iets compleet nieuws. Zuid Amerika, Afrika of de landen in Azie die ik nog niet gezien heb. Maar ja, het zit er voor mij niet in. Ik blijf voorlopig gewoon in dit kouwe kikkerlandje. But hey, you can't blame a girl from dreaming. Ook al zijn dromen bedrog, toch droom ik over een romantische, maar toch ook actieve en culturele reis samen met mijn H2B. Want zeg nou zelf, wat is er leuker om de wereld te verkennen dan dat samen met de liefde van je leven te doen? <br /> <br />Onze verre reizen zitten er voorlopig op. Soms moet je namelijk prioriteiten stellen en aangezien wij in 2008 gaan trouwen EN ons nieuwe huis dan klaar is, blijft het dus nog even bij dromen over verre reizen, andere culturen, wilde dieren en geweldige mensen. <br /> <br />Maar toch, waarom win ik die Staatsloterij nou nooit. Tuurlijk, het zou een stuk helpen als ik gewoon een keer een lot zou kopen, dan zou de winkans in elk geval een stukje groter zijn, toch, ik wou dat ik het geld en de kans had om ook lekker onbezorgd te gaan reizen. Mijn 'dinnetje is vrijgezel dus dan gaat het toch iets makkelijker. Je hebt minder rekening te houden met een ander en waarschijnlijk heeft ze ook een minder groot gat in haar hand dan ik, want ik weet werkelijk niet waar ik het van zou moeten doen. <br /> <br />Maar goed, gisteren dus heerlijk zitten kletsen en heerlijk weg kunnen dromen over haar reislustig leven. Een ding is me wel duidelijk geworden, mijn 'dinnetje heeft het goed voor elkaar. Wie zou nou niet met haar willen ruilen als je zo'n leuke reis voor de boeg kunt hebben en ook nog een geweldige afgeronde reis op je netvlies gedrukt hebt. Ja, ik verlang naar een reis ............. maar voorlopig blijft het bij dromen over witte stranden, wuivende palmen en de eeuwige zon.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-4517093379393835127?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-27239070997143144812007-09-12T20:36:00.001+02:002010-05-13T14:21:46.145+02:00Haartjes in model, make-up licht aangebracht, hip tuniekje aan met dito rokje. Benen nog even snel onder de douche geschoren, hakjes aan, laatste puntjes op de I zetten en ik kan de deur uit. Onderweg de gebruikelijke hoeveelheid bouwvakkers tegen het over het algemeen toch wel 'brede' lijf gelopen. Toen ging ik me afvragen, waarom kijken ze allemaal zo? En nog belangrijker, waarom fluiten ze niet of zeggen iets waardoor je ego een mega boost krijgt? Ben ik zo aan het aftakelen dat zelfs dat pleziertje me bespaard blijft? Met een kop op onweer toch maar doorgelopen want hey, als zelfs bouwvakkers niet meer bewonderend naar je kijken, dan moet er toch wel iets mis zijn. Heb ik daarvoor al die tijd vanmorgen aan mijn uiterlijk besteed? Onderweg nog wat mensen tegengekomen die ook een beetje vreemd keken. Oh nee he, ik zal toch niet? Snel voel ik aan mijn rokje. Nee gelukkig, hij zit niet in mn slipje vast. Ik schrok al. Zal je toch maar gebeuren dat je daar loopt terwijl de helft van je kleren in je slipje verstopt zit. Dat zou een ware nachtmerrie zijn, maar ja, dat zou wel die vreemde blikken verklaren. <br /><br />Eenmaal op het werk ga ik achter mijn bureau zitten en mijn oog valt op mijn benen. Oh my goodness!!!!!!!!!!!!!!!!!! De melkboer is langs geweest! F*ck f*ck f*ck. Ik had werkelijk waar panties aan moeten doen want dit is afschuwwekkend. Witter dan dit kan niet en bovendien vormen mijn aders een waar rivierenlandschap over mijn onderbenen. Nee nu begrijp ik het. Daar zou ik ook niet voor gaan fluiten of bewonderend kijken. De zomer is klaarblijkelijk echt aan mij voorbij gegaan. Althans, mijn benen hebben geen zonnestraaltje op kunnen pikken. Tijd voor een zonnebankje dus. Maar ja, wanneer moet ik dat dan weer doen? Ik heb het al zo druk. Flesje Dove of Nivea Summer Beauty doet ook wonderen, maar ja, dan moet je het wel goed doen. <br /><br />Maar het is toch triest dat ik in september al zo bleek ben als een, als een, als een, ja als een wat? Ja dat is het, als een pak witte watten. Wat voor zomer is dit eigenlijk geweest? Ja op die paar mooie dagen na die meestal door de weeks vielen op dagen dat ik dus net moest werken. Of die paar mooie dagen toen ik juist op vakantie was op een plek waar de zon niet scheen. Nee, dit is een flut zomer geweest qua kleur op mijn benen, that's for sure. Zelfs mijn ienie mienie kleurtje wat ik in mei in Thailand heb opgelopen, is met de noorderzon verdwenen. <br /><br />Tijd voor actie dus! Over 5 dagen heb ik mooie gekleurde Summer Beauty benen, aldus de reclamecampagnes. En hoe ik daar aan kom? Ach, gewoon even op Nivea Beach gelegen ;-) Vijf dagen smeren zorgt voor een egale teint. Nou het zal mij benieuwen.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-2723907099714314481?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-55636353977700048792007-09-10T18:00:00.001+02:002010-05-13T14:21:02.385+02:00Hij is er weer, die verrekte <strong>maandagmorgen</strong>. De maandagmorgen die iedere week weer terugkomt en die iedere week hetzelfde begint: <em>een in-de-kreukels-nog-lang-niet-uitgeslapen-gezicht</em> met dito humeur en weer dat goede voornemen om te beginnen met lijnen. Ja beginnen is een goed woord, want ik begin iedere maandagochtend weer op nieuw. Precies, iedere maandagochtend, wat dus inhoudt dat ik het iedere keer weer niet volgehouden heb tot de volgende maandagochtend. Ik voel me een mislukkeling want waarom lukt het me nou nooit eens? Ben ik onbewust toch tevreden met mijn lichaam dat de zwaartekracht probeert te doorstaan? Ben ik gewoon te veel in de verleiding geweest om te zondigen? Heb ik te weinig hulp van buitenaf? Ik weet het niet, maar feit blijft dat ik geen volhouder ben en daar baal ik soms mateloos van. Want of ik nou wel of niet onbewust tevreden ben met mijn lijf (wat ik me niet kan voorstellen, want waarom zucht en steun ik anders iedere keer als ik in de spiegel kijk en uit alle macht probeer die buik in te houden?), er moet iets veranderen. Ik moet en zal in een nauwsluitende bruidsjurk passen. Althans, dat is mijn droom. Maar ja, om niet voor 9-maanden zwanger aangezien te worden op onze bruiloft, moet ik dus actie ondernemen. En dat houdt niet alleen in dat ik moet gaan letten op mijn eten (zo noem ik mijn 'lijn'poging maar bewust), maar moet ik ook meer gaan bewegen. Vanmorgen begon het goed. Door een omleiding van de bus waarmee ik normaal naar het werk ga, moest ik een veel grotere afstand lopend afleggen dan normaal. En dat op maar liefst 8 centimeter hoge hakken. Dat is een absolute sport, dat kan ik je wel vertellen. Vanmiddag naar huis dus zelfde ritueel en volgens de aardige buschauffeur blijft die omleiding tot 'nader order' nog in stand dus ik krijg iedere dag sowieso wat meer beweging dan de afgelopen weken. Maar natuurlijk is dat niet genoeg. Maar hoe krijg je Marianne de sportschool weer in? Was ik ooit enthousiast een paar keer per week daar te vinden (oké, ik geef het toe, het was maar een paar maanden lang), mijn lichaam ziet er niet meer uit alsof het ooit een fitnesszaal van binnen gezien heeft. Ik moet die spreekwoordelijke drempel dus weer over, maar hij is zo hoog. Maar nu de bruiloft steeds reëler wordt en dichterbij komt, besef ik me dat het nu of nooit is. Maar tot die tijd dat ik een stap in de sportschool zet, moet ik zelf maar wat meer aan beweging doen, dus wat vaker de fiets pakken en die Ab-King Pro in de achterkamer gebruiken waarvoor hij bestemd is: buikspieren trainen, in plaats van als veredeld kledingrek gebruiken. En daar zit ik dan op de maandagochtend met net als ontbijt een 'Sonja Bakker' eierkoek en een kop kruidenthee. Voor de lunch trakteer ik mezelf op een bak vers fruit: perzikken, nectarines, banaan en als ik echt tevreden ben over mezelf, nog een minneola (alhoewel ik die nog nooit gegeten heb en dus werkelijk geen flauw benul heb of het een lekkere vrucht is of niet). En wat het avondeten ons brengt? Geen idee, misschien dat ik nu maar weer eens net als vroeger in de keuken moet gaan staan, in plaats van me te laten verrassen met lekkernijen door mijn keukenprins. Roerbakgroenten, rundervinkje en wat rijst zal het waarschijnlijk worden. Ja, ik heb er zin in. Dit keer probeer ik het echt vol te houden: Tsjakka!!!!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-5563635397770004879?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-22729423308876404412007-04-16T19:31:00.001+02:002010-05-13T14:20:41.433+02:00Het is niemand ongetwijfeld ontgaan, het badpakken seizoen is officieel geopend. Met de tropische temperaturen van afgelopen weekend, kunnen we er niet meer omheen. Het is zomer. Althans zoals het Nederland betaamt, het WAS zomer want volgens de voorspellingen is het morgen weer gedaan met het warme weer. <br /><br />Massaal trokken wij allemaal de zomerkleding in de kast naar voren en gingen naarstig op zoek naar een leuk setje voor op het strand, tuin of terras. Ook ik moest er aan geloven. Ik wilde een kleurtje kweken want tja, ik wil geen licht geven als ik me over een kleine maand op Orchard Road begeef of heerlijk in het zwembad in Bangkok lig. <br /><br />Tijd voor een bikini dus. Na even door mijn bikinimand gespit te hebben, trok ik een legerkleurig setje aan. Groen is tenminste niet zo’n kleur die je misstaat als je bleek bent. Na veel moeite had ik dan eindelijk dat broekje over mijn iets te brede heupen getrokken en warempel hij paste nog ook. Bovenstukje ging een stuk makkelijker, maar ja, daar heb ik dan ook geen heupen zitten. <br /><br />Vol goede moed, waggelde ik naar de spiegel en kreeg de schrik van mijn leven. Legergroen steekt toch iets minder mooi af bij zo’n wit huidje dan ik dacht. Maar goed, mijn proporties zijn nog wel in orde, althans dat idee had ik op dat moment. <br /><br />Maar toen ik een uurtje later in de zon lag te zweten en het zweet letterlijk tussen mijn zwembandjes vandaag sijpelde, begreep ik dat er iets mis was met die spiegel van me. Ik ben niet in proporties. Ja, misschien voor het type rollade wel, maar niet zoals ik mezelf het liefst gezien zou hebben. Wat een rollen en kwabben. En ook die putjes in de dijen niet te vergeten. De ouderdom is hard en meedogenloos toegeslagen. Ben spontaan helemaal rechtop gaan zitten zodat alles nog een beetje strak leek te zijn, maar de moed zakte me toch wel in de schoenen. <br /><br />Er moest drastisch iets gebeuren want zo kan ik absoluut niet op vakantie vertrekken. Dus ofwel een nieuwe bikini aanschaffen (of beter gezegd een badpak, zodat alles nog een beetje te maskeren is) ofwel iets aan mijn veel te slechte eetpatroon doen. Het is het laatste geworden, die nieuwe bikini kan altijd nog mochten mijn lijnpogingen die vier weken niet doorstaan. <br /><br />Vandaag dus opgewekt begonnen met mijn vier weken afzien en zwoegen (jaja, ik ga eindelijk die AbKingPro die ik al jaren in huis heb staan gebruiken). Wie weet, heb ik over een week of vier wel een plat buikje om trots op te zijn en kan ik me weer in bikini vertonen. Ik zal niet te overmoedig worden, een monokini zal het nooit worden, tenzij de zwaartekracht plotseling niet meer blijkt te werken. Dan is er misschien op dat vlak nog hoop. Maar tot die tijd kan ik alleen een monokini dragen als ik een Pamela Anderson operatie zou ondergaan.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-2272942330887640441?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-25591275917876268282007-03-25T12:12:00.001+02:002010-05-13T14:20:25.791+02:00Vanmorgen werd ik al vroeg gewekt door het monotone gesnurk van mijn vriend. <br />Even heb ik nog getwijfeld: zal ik mijn hoofd onder het kussen houden zodat hij lekker door kan slapen? Hij heeft zijn slaap immers hard nodig want hij heeft afgelopen maanden zo hard gewerkt en weinig geslapen. Nee, toch maar niet. Ook ik heb mijn slaap hard nodig want ik heb gisteren weer tot laat door zitten forummen en geloof me, dat is een heel zware inspanning hoor. Ik besluit hem dus maar een flinke por te geven in de hoop dat hij zich dan gaat omdraaien. <br /><br />“Waarom maak je me nu wakker” zegt hij geïrriteerd als ik hem net iets te hard een knal tegen zijn voorhoofd geef.<br /> “Omdat ik niet kan slapen van jouw gesnurk” reageer ik fel. Want hoe haalt hij het in zijn hoofd mij te vragen waarom ik hem wakker maak, terwijl hij juist degene is die mij uit mijn slaap gehouden heeft. <br />Een hoop gemopper komt er naast me vandaan, maar hij draait zich op zijn zij en ik sluit mijn ogen weer en slaap door. Een paar uurtjes later word ik weer wakker. <br />Hij ligt ook al naar het plafond te staren. Even voel ik me schuldig. Zou hij al die tijd nou wakker gelegen hebben? Ik besluit er maar niet naar te vragen en pak mijn laptop naast me van de grond. Die ligt daar immers nog van het late forummen van gisterenavond. <br /><br />Nog zonder verder ook maar een woord gezegd te hebben, zegt hij plotseling als mijn laptop opgestart is. “Heb je het nog gehoord van die vrouw uit Barendrecht?”. <br />Ik kijk hem vragend aan “Barendrecht?”. <br />“Ja, die man heeft haar toch vermoord”. <br />Ik heb werkelijk geen flauw idee waar hij het over heeft en kijk hem nog steeds vragend. <br />“Ja, hij vond dat ze te veel op d’r computer zat”. <br /><br />Geloof me, mijn bek viel wagenwijd open.<br />“Is dat een dreigement?” zeg ik geheel afgebluft. <br />Meneer begint vrolijk hard te lachen en nee te schudden. <br />En ik, ik heb het zekere voor het onzekere genomen en heb de laptop maar weer uitgezet.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-2559127591787626828?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-37955776996092784952007-03-23T19:55:00.001+01:002010-05-13T14:19:55.813+02:00Gisteren op het RTL Nieuws hoorde ik met wijd open gesperde ogen aan dat er een groot neuspeuteronderzoek gedaan was. Lachstuipen overvielen me en ik kon gegrinnik niet onderdrukken. Welke idioot verzint zoiets. Nee, niet het neuspeuteren zelf, maar het enkele feit dat daar een onderzoek naar gedaan moet worden. <br /> <br />Door RTL Nieuws ondervraagden op straat ontkenden allen met een stalen gezicht dat zij nooit en te nimmer neuspeuteren en om hun uitspraak kracht bij te zetten, trokken ze ook nog eens een vies gezicht. Ik zag die neuzen nog net niet groeien, maar dat hier een potje gelogen werd is duidelijk. Uit het onderzoek is gebleken dat 90% van de bevolking zegt wel eens neus te peuteren. En dat verbaast me niets. Ik zat zelf te denken aan minsten 99%, want zeg nou eens eerlijk. Iedereen peutert toch wel eens in zijn neus? Ik wel in elk geval en ik ga me daar absoluut niet voor schamen. Nou is er uiteraard wel een verschil tussen privé-peuteren en in het openbaar peuteren. Openbaar peuteren, nee daar doe ik niet aan. Daarvoor zou ik me te veel schamen. Maar privé-peuteren? Ach niemand heeft er verder toch last van zou je denken? <br /> <br />Uit het onderzoek is gebleken dat mannen de grootste peuteraars zijn. Nou schaar mij dan maar tussen die mannen hoor. Ik kan er niets aan doen. Als er iets in de weg zit wat met een zakdoek niet verwijderd kan worden, dan maar enig handwerk verrichten, vingertje schoonmaken, handje wassen en zakdoekje met inhoud in de vuilnisbak deponeren. Niemand die daar toch last van heeft? <br /> <br />Volgens het onderzoek zijn de favoriete peuterplekken thuis op de bank (heel goed gezien, met die verwarming aan deze tijd van het jaar, voel ik toch vaak wat dingen in mijn neus die ik er liever niet wil hebben) en in de auto (zeker als je de blower aan hebt gehad en de lucht in de auto zo droog is geworden dat je weer iets in je neus gaat voelen). <br /> <br />Ruim de helft deponeert de 'opbrengst' in een zakdoek (de juiste oplossing in mijn ogen). Bijna tien procent eet het op (hier ga ik dus echt van over mijn nek, maar ik ken er genoeg die het wel doen …). Een derde zegt er 'een balletje' van te maken, om dat daarna weg te schieten (het spijt me, maar hier maak ik me ook wel eens schuldig aan, tot groot ongenoegen van mijn partner). <br /> <br />Nou zette ik vanochtend wederom de tv aan en weer op RTL Nieuws het bericht dat er in de Telegraaf stond " De ABN Amro laat haar geldautomaten per direct vaker schoonmaken. Dit naar aanleiding van de uitkomsten van een groot neuspeuteronderzoek".<br /> <br />Het lachen verging me dit keer en zeker na het lezen van het bewuste artikel online. Uit het onderzoek blijkt dat geldautomaten en pinapparaten in winkels onder de bacteriën zitten die afkomstig zijn uit de neus. Zo werd de Staphylococcus-bacterie, die bij veel mensen voorkomt in de neusholte, op maar liefst tien procent van de automaten aangetroffen. Deze bacterie kan huidinfecties veroorzaken en is verantwoordelijk voor de beruchte mrsa-ziekenhuisinfecties. <br /> <br />Vanmorgen liep ik langs een pinautomaat van de ABN en meteen gingen mijn gedachten naar de uitzending op tv. Zou ABN AMRO daarom voor een groen logo gekozen hebben, zodat het allemaal wat minder opvalt? Hoe dan ook, ik zat te gruwelen toen ik langs liep en heb mijn knip maar in mijn tas gehouden. Voor mij voorlopig even niet pinnen en daar is mijn bankrekening heeeeeel blij mee.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-3795577699609278495?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-64923274777847731742007-03-22T00:52:00.002+01:002010-05-13T14:19:22.174+02:00Imagine this: Je ligt heerlijk te slapen in een warm bed tegen een warm lichaam aan. En eindelijk droom je van die ene man. De man waar we allemaal wel van willen dromen: Robbie Williams. Nog beter zelfs, Robbie staat op het punt om je ten huwelijk te vragen. Maar terwijl je slaapt, merk je dat je partner al uit bed verdwenen is. Niks ergs aan want wat wil je nog meer dan trouwen met Robbie. Tot je op een punt komt waarbij je je in je droom realiseert dat hij je zo gaat wekken. Uit alle macht probeer je Rob duidelijk te maken dat hij moet opschieten met die ene vraag. En net als hij zijn mond open doet, voel je de natte lippen van je partner op je wang die je wekt met de woorden “wakker worden schatje!”. Pats boem weg is die bubbel, weg is die droom. Woest kijk je hem aan en begint te tieren als een viswijf dat hij nou net die leuke droom moest verstoren. Begint hij te lachen en zegt hij “dream on”. Ja als dat nou eens zou kunnen, maar ja hij heeft er wel voor gezorgd dat dat niet kan. Kortom, droom in duigen en nog steeds niet met Robbie Williams getrouwd. <br /><br />Maar waar komt zo’n droom nou vandaan? Is het iets wat ik diep van binnen zou willen? Nee absoluut niet. Ik ben nuchter genoeg om te weten dat dat never nooit niet zou gebeuren. Erger nog, ik zou het niet eens willen. Want hoe goed, leuk, lekker Robbie Williams dan ook is, wie weet er nou hoe Rob echt is. En als we dat wel weten, vinden we hem dan nog wel zo geweldig? Bij mijn eigen mannetje weet ik tenminste hoe hij in elkaar zit en to be quite honest, ik zou hem zelfs niet voor honderd Robbie Williams in willen ruilen. Maar waarom dan toch die dromen? Ik heb geen flauw idee. Wat ik wel weet is dat ik in een lucide droom terecht gekomen ben. Een lucide droom? Ja, tijdens een lucide droom is de dromer zich bewust van het feit dat hij/zij droomt. Nou in mijn geval helemaal waar. Ik wist dat ik op korte termijn wakker gemaakt zou worden. Vandaar mijn haast met die vraag van Robbie. Maar wat is in het algemeen nou een droom en waar dient het voor? Ik zou het niet weten. Gebleken is dat je vaak droomt over dingen die je overdag hebt meegemaakt. Toegeven Robbie speelt een grote rol in mijn leven, maar bij wie van jullie niet? Maar een obsessie zou ik het niet willen noemen. <br /><br />Maar hoe kan je het verschil herkennen tussen een grote mate van waardering voor een artiest als Robbie of een obsessie voor die man? De een zou verklaren dat als je naar (bijna) alle concerten van hem gaat en hem over de wereld nareist dat dat een obsessie zou zijn. Maar is dat zo? Nee in mijn ogen niet. Zo lang je er nuchter onder blijft, is het allemaal heel gezond (even uitgezonderd van de gezondheid van je spaarrekening uiteraard), schuilt er geen kwaad in. Maar zodra je waardering overgaat in iets wat groter en verder gaat, dan komt obsessie om het hoekje kijken. Hoe vaak ik al niet heb gehoord dat sommige dames hun man in no time zouden willen dumpen voor Robbie en dit dan ook nog echt menen of dames die echt in de veronderstelling zijn dat als ze Rob ontmoeten, dat het dan zeker iets zou worden. Ja dan denk ik dat dat toch wel heel erg in de buurt komt van een obsessie. Is dat gezond? Nee absoluut niet. Niet voor jezelf, niet voor je huidige relatie en al zeker niet voor Robbie. Denk aan wat er gebeurde in Duitsland. Was de duw van het podium ingegeven door een obsessieve fan of was die man gewoon gestoord? Feit blijft dat voor een megaster al bijvoorbeeld Robbie Williams het best beangstigend kan zijn om niet altijd het verschil te kunnen zien tussen een grote fan of een obsessieve. Kunnen wij dat zelf eigenlijk wel? Weten wij zelf tot hoever we kunnen gaan voordat iets een obsessief karakter krijgt?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-6492327477784773174?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-34717717035962739922007-03-21T22:19:00.002+01:002010-05-13T14:19:39.856+02:00Je kent het vast wel: je staat ’s morgens voor de spiegel en alles wat je aantrekt is te groot, te klein, versleten, vies of gewoon uit de mode. Naast je op de grond ligt een hele berg kleren die je al gepast hebt en tijd om het op te ruimen heb je nu niet want je moet je toch al schaarse en kostbare tijd gebruiken om juist die outfit te vinden die wel past. Dat opruimen komt wel als je thuis komt vanavond. <br /><br />Dat overkomt mij tegenwoordig iedere dag. Door omstandigheden afgevallen, passen een hele zooi kleren spontaan niet meer. Op zich is afvallen leuk zonder dat je er echt moeite voor hoeft te doen, maar wat nou als juist net die ontzettend leuke hippe en niet te vergeten veel te dure broek niet meer past omdat hij spontaan van je kont afzakt? Dan staat het huilen je toch echt nader dan het lachen. Een riem is geen optie, want dan is die broek ineens niet leuk en hip meer dus out of the picture. <br /><br />Tja, wat doe je dan. Dan duik je de kast in waar die veel te kleine leuke kleren in hangen die je al jaren niet meer hebt kunnen passen. En je humeur wordt steeds beter want wat zijn die kleren eigenlijk leuk en wat zonde dat je die al jaren niet hebt kunnen dragen. Vol goede moed stap je in de eerste broek die je tegenkomt. Uiteraard is dit ook meteen het kleinste model wat er hangt. Ja, je bent toch lekker optimistisch door die te grote broek, dus why not. Broek omhoog. Hmmm, past niet over de heupen. Hoe kan dat nou? Je benen zijn toch echt dunner geworden en hij zit daar ook nog steeds lekker ruim. Just your kind of luck. Je bent dan wel afgevallen, maar dat vet om die heupen, hangt nog in rollen rond je middel en dat prop je niet met gemak in die broek. <br /><br />Poging nummer twee, je pakt de grootste broek uit de kledingkast met te kleine kleren. Ja, zo optimistisch als je net was, zo pessimistisch ben je nu spontaan geworden. Ja hoor, ene been erin, volgende ook. Hmmm, hij glijdt lekker makkelijk omhoog. Heupen, tja, ze zitten nog in de weg, maar met een beetje proppen en adem inhouden, moet het lukken. Ja hoor, de broek zit. Beetje strak weliswaar, maar hij past tenminste. Vol blijdschap kijk je in de spiegel en dan … dan verstart je blik, voel je tranen opkomen want een rollade is er niets bij. Je kunt letterlijk liplezen omdat de broek zo hoog opgetrokken zit omdat hij het smalste punt van je lichaam zoekt bij de taille en laat jij nou net een hoge taille hebben en de broek juist niet. <br /><br />Tranen springen in je ogen, snel wurm je je uit die broek en je staat weer in je onflatteuze ‘het-is-weer-die-periode-van-de-maand’ slip en dito bh. Met een woest gebaar gooi je die broek weer terug in de kast met te kleine dingen en probeert jezelf eraan te herinneren de sleutel van die kl*te kast gewoon in de vuilnisbak moet gooien straks. Het gaat je toch never nooit niet lukken om in die kleren te passen. <br /><br />Ja wat dan? Dan maar weer naar de ‘dagelijkse’ kast. Maar ja, wat is er nou dat wel past? <br /><br />Hey, wat zie je daar achterin de kast? Is dat een legging? Ow, mijn god, hoe heb je dat ooit kunnen dragen. Grinnikend pak je hem toch uit de kast en just for the fun of it, trek je hem aan. Dat ding zit als gegoten. Het feit dat iedere legging als gegoten zit omdat hij bijna iedereen wel past doordat hij stretch is, laat je buiten beschouwing. Je draait wat rondjes voor de spiegel. Jeetje wat zie je er goed uit, afgezien van die vreselijke blauwe strepen over de legging. Je humeur gaat er stukken op vooruit. Je kijkt op je horloge, shit, het is al veel te laat. Te laat om naar het werk te gaan want dat red je toch never nooit niet meer. Wat nu? Te laat komen of je gewoon ziekmelden?<br /><br />Dan plotseling hoor je een geluid achter je. Die goddelijke vent van je staat achter je en kijkt je met een rare blik aan en zegt “Wat sta jij nou op de zaterdagochtend voor die spiegel te doen?”. <br /><br />Zaterdagochtend? Zei hij echt zaterdagochtend. Je denkt diep na. Gisteren was het vrijdag dus vandaag is het … inderdaad zaterdag. Heb je daar zo’n drama voor gemaakt voor die spiegel. Je bent vandaag vrij en hoeft nergens heen. Geen afspraken niks. <br /><br />Hij gaat weer terug de slaapkamer in en wat doe jij, jij loopt er in je legging achteraan en duikt maar weer bij hem in bed. Ja, die legging die blijft aan, dat is een blijvertje. Die geeft je tenminste een goed gevoel.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-3471771703596273992?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092135820065254012.post-3263414409137495522007-03-08T01:03:00.001+01:002010-05-13T14:18:18.156+02:00Verdrijven sponsors en radiostations de fans bij grote concerten? Het begint er steeds meer op te lijken. Was het vroeger nog zo dat je gewoon vroeg en lekker lang in de rij moet staan of liggen bij de voorverkoopadressen om de beste concertkaartjes te pakken te kunnen krijgen, tegenwoordig heb je alleen puur geluk nodig.<br /><br />In navolging op Radio 538 die voor het concert van de Red Hot Chili Peppers en Keane kaartjes wegdoet bij winacties waarbij je kaartjes voor in het eerste vak kunt scoren, doet Sky Radio er bij George Michael ook aan mee. Niks geen echte die hard fans die een hele nacht bij een verkooppunt en later bij de concertzaal voor de deur hebben moeten liggen om die felbegeerde eerste rij plaatsjes te bemachtigen, maar gewoon de lucky ones onder ons die lekker lui op de bank met een telefoon in hun handen wat nummers hoeven in te toetsen en dan die gewilde kaartjes winnen.<br /><br />Radiostations en sponsors krijgen steeds vaker de beste kaartjes in handen, met als gevolg dat de echte fans bijna niet meer aan bod komen voor dat eerste vak of die eerste ring. Zo heeft Fortis Bank onlangs al 100 kaartjes voor haar werknemers gereserveerd voor de eerste ring/ eerste rang bij het Take That concert in november. Gaat het management van Robbie straks ook overstag en krijgen wij als echte fans het steeds moeilijker om die mooie plaatsen die we afgelopen zomer hebben bemachtigd, te bereiken? Het ziet er wel naar uit. Straks staan wij allemaal niet meer vooraan omdat Jan, Piet of Miep het geluk heeft gehad om een keertje een nummer te draaien en vervolgens de kaartjes te winnen. En het ergste is dan ook nog, dat er vaak mensen bij zitten, die eigenlijk überhaupt niet van plan waren naar het concert te gaan. Kortom, wij als fans worden de dupe van al die commercie en de grote geld mentaliteit die er tegenwoordig heerst.<br /><br />Want wat kunnen wij straks nou nog doen om vooraan te staan bij concerten. Moeten we dan met iedere prijsvraag / winactie ons zuurverdiende loon uitgeven terwijl we van dat geld allang een concertkaartje hadden kunnen financieren? Moeten we ons geluk dan aan het lot overlaten? Het kan toch niet zo zijn dat wij als Robbie fans het nakijken hebben als bobo’s, hotemetoten of andere gedesinteresseerden vooraan staan bij de man die we allemaal aanbidden? Ik mag god toch op mijn blote knieën danken als Robbie’s management het voor de echte fans opneemt en niet met deze poppenkast en commercie meedoet, maar ik houd mijn hart ervoor vast.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092135820065254012-326341440913749552?l=mariannevdhoeven.blogspot.com' alt='' /></div>Mariannehttp://www.blogger.com/profile/13707492110737019467noreply@blogger.com0